سلام.
من یه آدم بااعتماد به نفس فوق العاده پایین،ارتباط ضعیف و سست اراده هستم.هیچ وقت از کارای خودم رضایت ندارم مگر اینکه مورد تایید و تشویق دیگران قرار بگیرم،که معمولا هم تواین موارد فکر میکنم شانسی یه اتفاق خوبی افتاده و تکرار شدنی نیست.از بودن توی جمع،خصوصا مرکز توجه جمع قرار گرفتن بی نهایت نفرت دارم.تاجایی که مبتونم خودمو از جمع دور نگه میدارم ولی بخاطر انتظارات دیگران،نمی تونم خیلی توی خودم باشم.امسال تازه وارد دانشگاه شدم و ترم یک روانشناسی هستم.تاالان از کنفرانس دادن فرار کردم چون واقعا ازم برنمیاد جلوی جمعیتی که همه ی حواسش به حرکاتمه،تمرکز و صحبت کنم.این اضطراب شدید رو زمان روبه روشدن باجنس مخالف هم دارم که معضل شده برام.اخیرا با یه شخصی به صورت مجازی ارتباط دارم.هدف من ازاین ارتباط،این بوده که به ندرت ارتباط باجنس مخالف برام عادی بشه.
ولی اون افکاردیگه ای توسرشه و میخواد ادامه بده.می دونم که اگر بفهمه من همچین اخلاقی دارم،زود پاپس می کشه.نمی دونم این ارتباطو چیکارش کنم؟مشکل من فقط این نیست.نتونستم خلاصه کنم.لطفا اگر کمکی ازتون برمیاد یا فکرمی کنید نیاز به مراجعه به روانشناس دارم،در جریانم بذارید.تو اوج استیصال به این سایت برخوردم.لطفا کمکم کنید.