استیون هِیز
مترجم: علی فیضی
مفروضه بنیادی رفتاردرمانی این بود که مهم‌ترین تکلیف بالینی این است که تغییر رفتاری و هیجانی مستقیم از طریق کاربرد همایندی‌های مستقیم یا اصول رفتاری مبتنی بر تداعی حاصل شود. با رشد و پیشرفت مدل‌های شناختی سنتی، CBT با این فرضیه منطبق شد که برای تغییر رفتار تغییر افکار و احساسات ضروری است. درون این موج، پنداشته می‌شد که آسیب‌دیدگی به‌وسیله شیوه‌های سوگیرانه یا مبالغه‌آمیز تفکر تداوم پیدا می‌کند یا بدتر می‌شود. وظیفه درمانگر نیز این بود که به بیمار کمک کند سبک ویژه تفکر خود را شناسایی و آن را از طریق کاربرد منطق و شواهد تغییر بدهد. بیست‌وپنج سال پیش نظریه‌پردازان ACT هردوی این مفروضه‌ها را رد کردند و این دیدگاه را برگرفتند که افکار و احساسات علت بروز رفتار نمی‌شود، اما بااین‌حال در بافتار یک اجتماع کلامی/اجتماعی که این رویدادهای درونی را به اقدام آشکار ربط می‌دهد اهمیت بسیاری دارند.
ما سلسله‌ای از پژوهش‌ها را با استفاده از روش‌های شناختی به راه انداختیم و دریافتیم این روش‌ها مؤثرند اما صرفاً در بافتارهای خاص کلامی و اجتماعی این تأثیر را نشان می‌دهند. هشت مورد از این پژوهش‌ها توسط گروه پژوهشی من در بین سال‌های 1983 و 1985 میلادی منتشر شد. ما دریافتیم که مثلاً اظهارات مقابله‌ای مؤثر است اما به شرطی که مراجع بداند که درمانگر از آن اظهارات خبر دارد. ما در تحلیل مؤلفه‌ای درمان شناختی دریافتیم که فاصله‌گیری ویژگی اصلی درمان است اما شک داشتیم که از طریق تغیر شناختی مؤثر واقع می‌شود بلکه بر این باور بودیم که اثربخشی این ویژگی از طریق فرایند رفتاری کمک به مراجع برای تماس مؤثرتر با پیامدهای طبیعی حول‌وحوش فعالیت‌های لذت‌بخش حاصل می‌شود. ما ACT را ایجاد کردیم تا ببینیم که اگر روی تغییر آن بافتارهای کلامی و اجتماعی که به باور ما افکار و احساسات را به اقدام آشکار مرتبط می‌کند تمرکز کنیم و سپس شیوه‌های رفتاری را درون بافتاری جدید ادغام کنیم چه اتفاقی می‌افتد. ACT در آغاز فاصله‌گیری فراگیر نامیده می‌شد تا این نقطه تمرکز را بازتاب دهد اما مرور پروتکل‌های اولیه ACT نشان می‌دهد که در آن شیوه‌های متنوعی از پذیرش، گسلش و توجه‌آگاهی (mindfulness) به کار می‌رفت و کاربست این شیوه‌ها بسیار فراتر از رویکرد اختصاصی بک نسبت به فاصله‌گیری بود.
توجه: همه مؤلفه‌های فاصله‌گیری فراگیر تا به امروز در ACT باقی است. هرآن چه که به آن اضافه‌شده در همان اوایل اضافه‌شده و به‌روشنی چیزی از CBT سنتی برگرفته نشده است؛ پس علی‌رغم این تغییر نام کار اولیه ما را بایستی ACT اولیه دید. تاریخچه ACT/RFT نشان می‌دهد که ما تنها پس از تشخیص تفاوت کار خود با آنچه موجود بود تصمیم گرفتیم تا برای رشد و تدوین راهی جایگزین وقت صرف کنیم؛ پس استفاده از واژه فاصله‌گیری به‌عنوان اسم هرگز به این منظور نبود که نشان داده شود ACT صرفاً یک مؤلفه CBT سنتی است.
منبع:
Hayes, S. C. (2008). Climbing our hills: A beginning conversation on the comparison of acceptance and commitment therapy and traditional cognitive behavioral therapy. Clinical Psychology: Science and Practice, 15(4) , 286-295.