از انواع مواجهه درمانی های1 نسبتا جدید برای PTSD می توان حساسیت زدایی با حرکات چشم و پردازش دوباره یا EMDR​2 را نام برد ، که خیلی مجادله برانگیز بوده است. در این نوع روان درمانی از درمانجویان خواسته می شود که توجه خود را روی یک تصویر ذهنی یا یک خاطره مربوط به رویداد تروماتیک متمرکز کنند و همزمان ،انگشت درمانگر را، که جلوی چشم آنها جلو و عقب می رود، با نگاه تعقیب کنند. این کار آنقدر ادامه می یابد تا درمانجویان اعلام کنند که از اضطراب آنها نسبت به آن تصویر ذهنی یا خاطره بسیار کاسته شده است. آن گاه، درمانگر از درمانجویان می خواهد تا خاطره را به صورت مثبت بازسازی کنند، یعنی ، در رابطه با آن تصویر ذهنی یا خاطره ، افکار مثبتی به وجود آورند(مثلا "من ،از پس این مشکل برخواهم آمد") منطق پشت این نوع روان درمانی این است که ،ترکیب حرکات چشم با تمرکز روی تصا،یر ترسناک باعث میشود که تصاویر ترسناک به سرعت شرطی زدایی و بازسازی شوند.
برخی از تحقیقات نشان می دهند که EMDR از عدم درمان ،گوش دادن حمایتی و ریلکسیشن موثرتر است، اما بعضی تحقیقات نیز نشان داده اند که نرخ بازگشت بیماری در آن بیشتر از درمان شناختی_رفتاری است. منتقدان EMDR اعتقاد دارند که این درمان ، به رغم موفقیت نسبتا خوبی که در کاهش سمپتوم های PTSD داشته است،صرفا نوع دیگری از مواجهه درمانی است. همچنین ‌ شواهد فزاینده نشان می دهند که حرکت چشم در EMDR ، با این که فرآیند جدیدی است، برای بهبود درمانجو ، الزامی نیست و همان قسمت قدیمی (فرآیند مواجهه) به تنهایی کفایت می کند.


منبع : آسیب شناسی روانی بر اساس DSM 5 ،مهدی گنجی

exposure therapy _1
2_Eye movement desensitization and reprocessing (EMDR)