امام رضا(ع): هر کدام از پیروان ما که خدا را فرمان نبرد از ما نیست و تو اگر فرمانبردار خدایی از این خاندانی (مسندالامام الرضا ج۱ص۲۳۲)

حتما برایتان پیش آمده که صمیمی‌ترین دوست یا یکی از اعضای خانواده‌تان از شما تقاضایی داشته که خارج از توانتان بوده و یا انجام خواسته او با جلب رضایت خداوند در تعارض بوده است. در چنین مواقعی چه کاری انجام می‌دهید؟

اصولا در مواقعی که بین رضایت خداوند و بندگان او ناگزیر از انتخاب هستید چگونه عمل می‌کنید؟ تا کجا قادرید کار درست را انجام دهید؟ به نظر می‌رسد منشا بیشتر مشکلات و ناهنجاری‌هایی که در سطح جامعه رواج یافته غفلتهای گاه و بیگاه ما از حضور همیشگی خداوند و حاضر و ناظر بودن او بر رفتارمان است. بسیاری از ما اغلب اوقات برای کسب منافع مادی و دنیوی خود حاضریم در برابر بندگان ناچیز و بی‌مقدار خداوند هزارگونه خواری و خفت را تحمل کرده و در مقابل آنان تعظیم و کرنش کنیم در حالیکه برای جلب رضایت پروردگارمان که هر چه داریم از اوست گاهی اوقات حاضر به برداشتن کوچکترین قدمی نیستیم.
اکثر ما فراموش کرده‌ایم که فرمانروای واقعی چه کسی است و قدرت واقعی در اختیار کیست! کسی که فرمانبردار واقعی خداوند است در نظر بندگان او نیز عزیز و بزرگ خواهد شد و دیگر لازم نیست برای نفعی اندک از این دنیا در برابر بندگان گناهکاری چون خود سر تعظیم فرود آورد چرا که همه عزت و قدرت خود را از خداوند طلب می‌نماید.

شیعه واقعی در نظر خداوند و ائمه معصوم علیه‌السلام چنین کسی است. امام رضا (ع) در کلام آسمانی خود، صراحتا به این نکته اشاره می‌فرماید که اولین و مهمترین شرط شیعه و پیرو واقعی بودن تسلیم و رضا در برابر پروردگار عالم و فرمانبرداری بی چون و چرا از اوست. تا آنجا که اگر کسی از فرمان خدا سرپیچی نماید هرگز نمی‌تواند ادعا کند که شیعه و پیرو امامان معصوم علیهم‌السلام است.

بد نیست گاهی اوقات کمی با خودمان خلوت کرده و به اعمال و رفتار و خصوصا به نیات درونی خود بیندیشیم. اگر خود را شیعه و دوستدار اهل بیت می‌دانیم ببینیم تا چه حد این سخن امام معصوم شامل حال ما می‌شود؟تا به حال چند بار اتفاق افتاده که برای کسب رضایت خدا منافع خود را زیر پا بگذاریم؟ چند بار خواسته‌ی نابجا و نادرست دوستان و خانواده‌مان را تنها به این دلیل که موجب نافرمانی از خدای متعال بوده رد کرده و نگران دلخوری آنان از خودمان نبوده‌ایم؟در هر شبانه‌روز چقدر با خودمان خلوت کرده، به اعمال و رفتارمان فکر می‌کنیم و به خاطر نافرمانی پروردگار خود را سرزنش ‌می‌نماییم؟
آیا همانقدر که نگران دلخوری دیگران هستیم نگران نافرمانی از خداوند نیز هستیم؟ اصولا تا چه حد تسلیم و فرمانبردار خالق و پروردگار خود هستیم و تلاش می‌کنیم او را از خود راضی و خشنود نگاه داریم؟اگر واقعا خود را شیعه و دوستدار اهل بیت می‌دانیم شاید وقت آن رسیده که اندکی در رفتارمان تجدیدنظرکنیم. مراقب باشیم که میان حرف و عمل‌مان فاصله‌ای بعید نباشد. نمی‌توان خود را شیعه و پیرو اهل بیت دانست اما عملا در زندگی روزمره مدام از دستورات خداوند سرپیچی نمود.
  [hr]منبع:
تکتم حسین پور