[size=x-large]ماه مهربان خدا...

[/size]

این روزها نزدیک شده ایم به ماه مهمانی خدا؛ رمضان؛
روزهای آخر ماه شعبان فرصت مناسبی است برای اینکه گوشه دنجی پیدا کنیم به دور از دغدغه های این دنیا؛
کمی از مسابقه جهانی برای رسیدن به هیچستان موفقیت فاصله بگیریم. بنشینیم و کلاهمان را قاضی کنیم.ببینیم چه کرده ایم در این یک سال؟؟؟

چقدر به قول و قرار های شب های قدرمان پایبند ماندیم؟!

چقدر فاصله گرفتیم از خدایمان؟!

چقدر گناه را در آغوش گرفتیم و توجیه کردیم که بدتر از ما فراوانند؟!

چقدر چسبیدیم به دنیا و یادمان رفت که دنیا پلی بیشتر نیست؛ که دنیا کاروانسرایی است میانه راه نه مقصد؟!

که این دنیا قرار نبود اینقدر سرد و سیاه شود و زندگی طاقت فرسا ...
که هر روزش آرزوی تمام شدنش را داشته باشی.
که هر روز باید به آسمان نگاه کنیم تا به یاد بیاوریم که ما ز بالاییم و بالا می رویم.
که دنبال بال پروازمان بگردیم.
که عشق بال پرواز است و قطعا نمی توانی در این فضای مجازی بیابیش...

چقدر فراموش کردیم از کجا آمده ایم، آمدنمان بهر چه بود، به کجا می رویم؟! (فاین تذهبون؟)
چقدر فقط زنده بودیم و به گمان باطلمان زندگی می کرده ایم؟ می خواهیم چه کنیم؟!
چطور بر گردیم به صراط مستقیم بندگی خدا از مسیر انحرافی صراط شیطان؟!
چطور می خواهیم ادامه بدهیم؟؟ تا کی ؟؟ تا کی بدویم دنبال ارزش های خیالی و آرمان های توخالی؟
چگونه برسیم به حیات طیبه؟ چطور بال پروازمان به آسمان را ترمیم کنیم؛ بالی که گناه تکه پاره اش کرده؟

خلاصه بنشینیم و چرتکه بیندازیم و سبک سنگین کنیم:
چقدر دروغ گفتیم، چقدر دل شکستیم، چقدر نگاه حرام، خوراک حرام، کلام حرام و اندیشه حرام؛
از آن طرف چقدر دل به دست آوردن، آشتی دادن، دستگیری کردن، گذشتن از حرام به خاطر خدا ...

وقت زیادی نداریم شاید 1 روز یا کمتر. اما همین هم کافی است اگر از همین الان شروع کنیم.

برخیز و پاک کن آینه فطرت را از غبار غفلتی یک ساله... برخیز تا (لعلکم تتقون) و به دژ محکم الهی داخل شوی...

ماه مهربان مهربانترین میزبان در راه است... برخیز و تنت را از آلودگی بشوی و جامه ای پاکیزه بر تن کن ...                     

                                                        همسفر فرصت اندک است و کار بسیار ...