نوجوانانی که بیشتر به تماشای برنامه های تلویزیونی با محتوای جنسی می نشینند، نسبت به همسالان خود که برنامه های مشابه کمتری می بینند، دو برابر بیشتر احتمال دارد که درگیر بارداری شوند.

 این مطالعه در شماره نوامبر ژرنال پزشکی کودکان به چاپ رسیده است و اولین پژوهشی است که بین تماشای برنامه های تلویزیونی با محتوای جنسی و بارداری دختران نوجوان و مسئولیت بارداری پسران نوجوان ارتباط برقرار می سازد.

 طبق گفته آنیتا چاندرا نویسنده پژوهش حاضر و دانشمند رفتاری سازمان تحقیقاتی RAND نوجوانان اطلاعات قابل ملاحظه ای در مورد س ک س از برنامه های تلویزیونی دریافت می کنند، که اغلب خطر و مسئولیت س ک س را نیز گوش زد نمی کنند. یافته های حاضر پیشنهاد می دهد که این برنامه ها در بالا بودن سطوح حاملگی نوجوانان در ایالات متحده ممکن است نقش معنی داری داشته باشد.

 محققان از سلامت RAND می گویند مواجهه با س ک س در تلویزیون از طریق القاء این تفکر که در س ک س بدون استفاده از وسایل پیشگیری از آبستنی خطر کمی وجود دارد، شروع آمیزش جنسی را جلو انداخته و در حاملگی نوجوانان تاثیر می گذارد.

 در سالهای اخیر حجم برنامه های تلویزیونی با محتوای جنسی دو چندان شده است. از سوی دیگر صحنه های کمی از س ک س ایمن به نمایش گذاشته می شود. طبق گفته چاندرا با اینکه در این مورد اقداماتی صورت گرفته است، نوجوانانی که به مشاهده برنامه های س ک سی می پردازند هنوز اطلاعات کمی در مورد پیامدهای س ک س ناایمن دریافت می کنند.

  وی بیان می کند این یافته ها برای مبلغان برنامه های تلویریونی، والدین و ارائه دهندگان مراقبت سلامت تلویحاتی در پی دارد. بهتر است مبلغان، تصاویر واقعی تری از س ک س در برنامه هایشان بگنجانند و پیامدهایی از قبیل حاملگی و بیماری های مقاربتی را نیز به تصویر بکشند. والدین نیز باید دستیابی کودکان به برنامه ها با محتوای جنسی را محدود کرده و زمان بیشتری به تماشای تلویزیون همراه کودکانشان اختصاص دهند، تا بتوانند به توضیح پیامدهای س ک س بپردازند.

 پزشکان اطفال باید از نوجوانان در مورد نحوه استفاده از وسایل ارتباط جمعی جویا شوند و به آنها آگاهی لازم در مورد وسایل پیشگیری از آبستنی و پیامدهای فعالیت جنسی را ارائه دهند.

  پروژه تحقیقاتی RAND  اخیراً به ارتباط تماشای برنامه های تلویزیونی با محتوای جنسی و شروع زود هنگام آمیزش جنسی و سایر فعالیت های جنسی اشاره کرده است. این نتایج از یک پیمایش ملی روی 2000 نوجوان 12 تا 17 ساله که در سال 2001 گرد آوری شدند و در مورد الگوی تماشای تلویزیون و رفتارهای جنسی مورد ارزیابی قرار گرفتند، به دست آمده است. شرکت کنندگان در سالهای 2001 و 2004 مجدداً مورد سنجش قرار گرفتند. تحلیل آخر بر اساس نتایج به دست آمده از 700 شرکت کننده پیمایش سوم که درگیر آمیزش جنسی شده بودند و تاریخچه حاملگی شان را گزارش کردند، صورت گرفته است.

 اطلاعات در مورد الگوی تماشای تلویزیون با نتایج تحلیل جداگانه از برنامه های تلویزیون به منظور تعیین بسامد و نوع محتوای جنسی برنامه ها ترکیب شد. محققان بر 23 برنامه درام، کمدی، رئالیستی و انیمیشن محبوب بین نوجوانان با سطوح بالای محتوای جنسی (هم تصاویر و هم بحث و گفتگو در مورد س ک س) تمرکز کردند.

 پژوهشگران RAND علاوه بر تماشای تلویزیون به عوامل موثر دیگر بر بارداری نوجوانان دست پیدا کردند. نوجوانانیکه با هر دو والدین خود زندگی می کردند، کمتر باردار شدند، در حالیکه احتمال بارداری در دختران، آمریکایی های آفریقا تبار و نوجوانان با مشکلات رفتاری، از قبیل مشکلات انضباطی بیشتر بود. نوجوانانیکه تمایل زودهنگام به داشتن فرزند نشان می دادند نیز بیشتر احتمال داشت بارداری را تجربه کنند.

 طبق گفته چاندرا تحقیقات آتی این موضوع را باید مورد توجه قرار دهند که آیا استفاده گاه و بی گاه وسایل پیش گیری آبستنی ممکن است با تماشای س ک س در تلویزیون و بارداری رابطه داشته باشد؟

 طبق گفته چاندرا، تلویزیون فقط یکی از رسانه هایی است که رفتار نوجوانان را تحت تاثیر قرار می دهد، نقش مجله ها، اینترنت و موسیقی را نیز در سلامت تولید مثل نوجوانان باید مورد بررسی قرار داد.

 اگرچه نرخ بارداری نوجوانان در ایالات متحده از سال 1991 کاهش یافته است، ایالات متحده همچنان یکی از بالاترین نرخ های بارداری را میان کشورهای صنعتی نشان می دهد. حدود یک میلیون زن جوان هر ساله باردار می شوند که اغلب آنها نیز ناخواسته است. طبق پژوهش های صورت گرفته، مادران نوجوان نسبت به سایرین بیشتر ترک تحصیل کرده، فقیر و نیازمند کمک های همگانی هستند.
 موسسه ملی سلامت کودک و رشد انسان از پژوهش RAND حمایت کرده است، سایر محققان این پژوهش استیون مارتینو، ربکا کولینز، ساندرا بری، دیوید کانوس و آنجلا میو هستند.  Reference:
 Chandra et al. Does Watching Sex on Television Predict Teen Pregnancy? Findings From a National Longitudinal Survey of Youth. Pediatrics, 2008; 122 (5): 1047 DOI: 10.1542/peds.2007-3066

sicologa.blogfa