من وصیته (ع) لکمیل بن زیاد:

علی (ع) به کمیل می فرمایند:
یا کمیل! لست والله متملقا حتی اطاع و لا ممنیا حتی اطاع و لا ممنیا حتی لا اعصی و لا مائلا لطعام الاعراب حتی انحل امره المومنین وادعی بها.

تحف العقول صفحه 175



در این فراز از وصیت، از روش های متداول و معمولی که اهل دنیا برای به دست آوردن حکومت و تحکیم و حفظ آن ، به آنها متشبت می شوند(از آنها کمک می گیرند) تبری می جوید.
تملق، همیشه در برابر صاحبان قدرت و سرمایه و مقام نیست . گاهی یک حاکم به آحاد ملت و حتی به افراد زیردست و مطیع نیز تملق می گوید تا اینکه از او اطاعت کنند.
می فرماید: من آرزوها را دل مردم زنده نمی کنم و آنان را با وعده های پوچ و توخالی سرگرم نمی کنم تا از اطاعت کنند و گرایش به خوراک ساده صحرانشینان نکرده و مثل آن غذا نمی خورم تا از این طریق ریاست و امارت مومنین را به دست گیرم.
باید توجه کرد که این جمله را کسی می گوید که ساده ترین طعام ها را میل کرده، سخت ترین و دشوارترین شرایط را برای خود در زندگی انتخاب کرده اما در عین حال می فرماید: من به خاطر حکومت ریاکاری . تظاهر نمی نمایم و این مساله برای ما، خیلی مهم است و باید از آن درس بگیریم که هدف و نیت ما خالص و الهی باشد و هر کاری که انجام می دهیم ، از متن شرع فقط برای خدا باشد.


منبع: یه جا دیدم .