ایرانی بودن را نه در فخر فروشی به شکوه گذشته تاریخی خود، بلکه در اعمال خودمتجلی می سازند و این می شود بزرگترین افتخار هر ایرانی. یکی از این هموطن ها، خانمساناز سهرابی است ساناز، ۲۹ آذر بود که با اجرای یک پرفورمنس آرت به نام: ” تحریمهـــا جنگ خاموش “در مقابل سازمان ملل در نیویورک، توجه مردم دنیا را به سمت موضوع «تحریم هـــــــــای غرب علیه ایران» جلب کرد هدف او از اجرای هنری اش این بود کهدر افکار عمومی درباره تأثیر منفی تحریم‌هــــا روی سلامت مردم ایران ، حساسیتایجاد کند.
او در این کار، از ۲۶ هزار کپســول استفاده کرد که طی هفته‌هایگذشته با روایت‌های بیماران ایرانی و مشکلاتی که در پی کمبود یــــــــا افزایشقیمت دارو برای شان به وجود آمده پر شده بود. ساناز سهرابی ضمن قرار دادن اینکپسول‌ها روی زمین، آن‌ها را میان عابران و نیز افرادی که از درب سازمانملـــــــــل بیرون می آمدند پخش کرد.
ساناز سهرابی، اجرای هنری اش را بهمنوچهر اسماعیلی، پسر پانزده‌ساله‌ی اهل دزفول استان خوزستان، که ماه گذشته ( آبان) به خاطر دسترسی نداشتن به داروی هموفیلی جـــــان خود را از دست داد تقدیم کرد.
  منبع: http://www.iranamerica.com/forum/showthread.php?p=146140#post146140

 منوچهر اسماعیلی پسر ۱۵ ساله‌ی مبتلا به هموفیلی، ماه گذشته در اثر کمبود تولید و واردات دارو جان خود را در ایران از دست داد.-- تحریم‌های اقتصادیِ غرب و مدیریت ناکارآمدِ دولتِ ایران، مانع دسترسی خانواده‌ی منوچهر به داروهای حیاتی او شده بود. منوچهر اما تنها قربانی وضعیت موجود نیست. ۲۶۰۰۰ نفر داخل ایران از بیماری‌های مرتبط با انعقاد خون، تالاسمی و هموفیلی رنج می‌برند که جان‌شان به خاطر کمبود دارو در خطر است. سلامتِ بیماران بیشتری نیز به خاطر بالا رفتن قیمت دارو و یا عدم دسترسی به داروهای خاص به مخاطره افتاده‌ست. تحریم‌ها، با آثار مستقیم و غیرمستقیم‌شان، جنگ‌های مدرنِ خاموشی هستند که آثارِ فاجعه‌باری بر زندگی مردم ایران از جمله بر دسترسی بیماران به دارو دارند. صحنه‌ی نبرد، جانِ انسان‌هاست؛ مخصوصن جانِ کودکان، زنان، بیماران خاص، و سالمندان. اِعمالِ تحریم‌های بی‌سابقه، بدون در نظر گرفتن راه‌حلی برای کاهشِ رنجِ بیماران، تنها با حمله به یک بیمارستان در زمان جنگ قابل مقایسه‌ست. من می‌خواهم در اجرای هنریِ (پرفورمنس آرتِ) «تحریم ها: جنگ خاموش» ۲۶۰۰۰ کپسول خالیِ قرص را با داستانهای واقعی از بیماران ایرانی که زندگی‌شان دستخوش سختی‌های ناشی از تحریم شده پر کنم. کپسول‌های خالی را - که هر کدام یک برگه‌ی کاغذ و داستانِ یک بیمار را در خود جای داده - در مقابل ساختمان مرکزی سازمان ملل در نیویورک به شکل یک خط بر روی زمین می‌چینم. سپس نوارهایی از این کپسول‌ها را به دور بدنم می‌بندم و به مردمی که در حال رفت و آمد روزانه‌شان هستند کپسول‌های قرص را می‌دهم و از آنها می‌خواهم که کپسول را باز کرده و داستان داخل آن را بخوانند. هدف پرفورمنسِ «تحریم ها: جنگ خاموش»، رساندن این پیام است که: تحریم ها جان مردم ایران را به گروگان گرفته است؛ مخصوصا جان کودکان، زنان، بیمارانِ خاص، و سالمندان. تحریم‌ها جایگزینی برای جنگ نیستند، بلکه شکل دیگری از جنگ‌اند. در حالی که کشور های غربی و شورای امنیتِ سازمان ملل تاکید می‌کنند که تحریم‌ها دولت ایران را هدف قرار می‌دهد و شهروندان ایرانی آسیب نمی‌بینند، اما واقعیت چیز دیگری‌ست. سازمان ملل و دولت‌های غربی باید به لطمات وارد شده به مردم ایران توسط تحریم ها آگاه باشند و واردات دارو را به ایران تسهیل کنند. یکی از این راه‌حل‌ها می‌تواند ارائه‌ی این اطمینان از طرف دولت‌های غربی به بانک‌ها باشد که در صورت مبادله‌ی پول با بانک‌های ایرانی در ازای فروش دارو جریمه نخواهند شد. تحریم‌های وضع شده علیه ایران گسترده، مبهم و فلج کننده‌ست. اگر راه حلی اندیشیده نشود، ما شاهد نتایج فاجعه بار یک جنگ خاموش خواهیم بود. مردم ایران به صورت عام و بیماران به‌طور خاص نباید تاوان منازعات دولت‌ها را بپردازند. Manouchehr Esmaili, a 15-year-old boy suffering from hemophilia died last month as a result of sanctions that limit the production and imports of medicine.-- These restrictions prevented his family from accessing the necessary treatments for his condition. However, he is not the only victim of sanctions. There are 26,000 patients suffering from coagulation and complex disorders including hemophilia, and thalassemia, in Iran. There are many more patients who cannot afford or access their medicine anymore. Sanctions as the new silent war, have adverse impacts on the availability and price of medicines in Iran and the battlefield is the life of civilians; in particular children, women, chronically ill patients and the elderly. Imposing sanctions without ensuring a safety-net for at-risk civilians is comparable to attacking a hospital during wartime. In "Sanctions; Silent War", I will fill 26,000 pill capsules with real-life stories of Iranian patients whose lives have been affected by sanctions. I place the capsules in a line on the ground, in front of the UN headquarter in Manhattan, NY.Then I will tape the string of capsules to my body and give them out to people passing by, asking them to open the capsule and read the message inside. The aim of "Sanctions; Silent War" is to deliver this message: that sanctions are holding the health of the Iranian people hostage, specially children, women, chronically ill patients, and the elderly. Sanctions are not an alternative to war, but they are war by other means. While western governments insist that sanctions only target the Iranian government and they are not directed at civilians, reality tells us a different story. The UN Security Council and western governments have to become aware of the damages caused by sanctions and facilitate the import of medicine to Iran, otherwise we will be witnessing catastrophic consequences of a silent war. One of the solutions is the issuance of a General License by western Administrations exempting medicine transactions. The broad, crippling and indiscriminate sanctions mean that humanitarian exemptions, which include medicine, do not stand up. Iranian people in general, and patients in particular, should not pay the price of conflicts between governments.   Source: http://sanctionedlife.com/?portfolio=performance-art-by-sanaz-sohrabi