دل را ز بي خودي سر از خود رميدن است           جــان را هـواي از قفــس تن پـريــدن است
از  بيم مـرگ نيست كـه سـرداده ام فغـان           بانگ جرس زشـوق به منزل رسيدن  است
دستـم نمي رسـد كه دل از ســينه بركنم           باري  عـــلاج شــكر گريبـان دريــــدن است
شامم سيه تر است زگيســوي سـركشت          
خورشيـــد مــن برآي كه وقت دميدن است
ســـوي تـــو  ای خلاصــــه گـلـزار زنـــدگي          مـــرغ  نـگــه  در آرزوي پــركشيــدن است
بگـــرفت آب و رنـگ زفـــيض حضـــور   تــــو          هرگـل در اين چمن كه سـزاوار ديـدن است
با اهـــل درد  شرح غــــم خود نمـــي كنم           تقـــدير قصـــه دل مــــن ناشنــــيدن است
آن را كه لـــب به جام هوس گشت  آشـنا           روزي "امين" سزا لب حسرت گزيدن است