تحقیقات جیمز پنبیکر و دیگران نشان داده است که نوشتن درباره هیجانات می تواند سلامت جسمی شما را افزایش بدهد. پنبیکر (1977) توصیه می کند برای پیدا کردن مناسب ترین روش برای خودتان، دست به ازمایش بزنید.

چه چیزی بنویسید

لزومی ندارد حتما در مورد بزرگترین ضربه دردناک زندگی تان مطلب بنویسید.درباره مشکلاتی که هم اکنون آزارتان می دهد و ذهن تان را به خود مشغول کرده اند، بنویسید. درباره چیزهایی بنویسید که به دلیل شرم و ترس از تنبیه شدن ،آنها را به دیگران نمی گویید.تا حد امکان در مورد مشکل تان دقیق و عینی تر باشید. در عین حال، هیجانات را بروز بدهید. تا حد امکان احساسات را به صورت عمیق بنویسید.

چگونه بنوسید

نوشتن را شروع کنید و ادامه بدهید .نگران دیکته کلمات یا جمله بندی نباشید. وقتی گیر می کنید ، به عقب برگردید و مطلب قبلی را دوباره بخوانید.

چه موقع و کجا بخوانید

نوشتن هیجانات ،مثل ثبت وقایع و افکار در یم مجله نیست. هر وقت احساس کردید دوست دارید بنویسید، شروع به نوشتن کنید. هر وقت احساس کردید آمادگی نوشتن احساسات تان را دارید،بنویسید. این کار را در محلی بکنید که حواستان پرت نمی شود و کسی مزاحم کارتان نمی شود.

با نوشته هایتان چه کار کنید

نوشتن برای خودتان را ادامه بدهید .دنبال نشان دادن آن به دیگران و نوشتن برای دیگران نباشید چون باعث می شود متوقف شوید یا احساس کنید باید نوشته هایتان را برای آنها توجیه کنید.

چه انتظاری داشته باشید

نوشتن هیجانات ،علاج تمام دردها نیست. نوشتن هیجانات نمی تواند جای برخورد با مشکلاتی را که موجب عصبانیت،غم یا ناراحتی شما می شوند بگیرد. اگر در بحبوحه ی مرگ یکی از عزیزانتان یا قطع یک رابطه قدیمی هستید، نوشتن به صورت فوری حال شما را بهتر نمی کند ولی باعث می شود نگاه بهتری به مسائل بیندازید. ممکن است بعد از نوشتن ، تا چند ساعت یا یک روز یا بیشتر، غمگین و افسرده شوید. ولی اکثر آدم ها اندکی پس از نوشتن احساس آرامش ،شادمانی و رضایت بیشتری می کنند.


منبع: جایی که خوندم