بیماری بی اشتهایی عصبی یا ANOREXIA NERVOSA از امراض حاد و بسیارجدی است که در صورت عدم درمان، افسردگی شدید، انزوای فراوان در پی دارد. همان قدر که اضافه وزن زیان بار و گاه خطرناک است، کاهش شدید وزن و نامتعادل شدن بدن هم می تواند به خطرات جدی بیانجامدANOREXIA NERVOSA . اغلب یک بیماری زنانه است. بیماری ANOREXIA NERVOSA که لاغری مفرط با ریشه روانی است، به شکل های گوناگون بروز می کند. وقتی بیمار به شدت وزن کم می کند و هنگامی که برای افزایش وزن بی رویه به دارو پناه می برد و یا زمانی که بی دلیل از داروهای کاهش وزن استفاده می کند و هنگامی که به اندازه کافی غذا نمی خورد و یا با غذا بازی می کند، هنگامی که دچار بی اشتهایی بدون علت است و اوقاتی که در سه دوره متوالی، خونریزی قاعدگی اش قطع می شود و یا به شکلی کاملاً افراطی به وزن کردن آنچه می خواهد بخورد می پردازد، دچار این بیماری شده و یا در آستانه مبتلا شدن به آن است.
دختران یا زنانی که تجربه های بدی همچون تحقیر، سرکوب یا تجاوز را در دوران کودکی و نوجوانی از سر گذرانده اند، یا زنانی که ژن ابتلا به این بیماری را دارند، بیشتر در معرض خطر هستند. شیوه آموزش دوران خردسالی نیز در شکل گرفتن اندیشه هایی که به این بیماری می انجامد، تأثیر فراوان دارد. بسیاری از خانواده ها و به ویژه مادران از کودکی بدی های افزایش وزن و اهمیت برخورداری از اندام متناسب را به گونه ای افراطی به فرزندان دختر خود یادآوری می کنند.

زیاده روی و افراط در این گونه یادآوری ها باعث می شود که تعداد بسیار زیادی از این گونه دختران ، اعتماد به نفس خود را از دست بدهند و همواره حس کنند که چاق هستند، حتی به رغم برخورداری از وزن و اندامی متناسب.

زنانی که به این بیماری مبتلا هستند احساس زشتی می کنند، عزت نفس ندارند و از غذا خوردن بیزار و در هراس هستند. معمولاً این گونه بیماران تمایلی به غذا خوردن در حضور دیگران ندارند. بعضی از آنان در طول روز چندین بار خود را وزن می کنند و با وسواسی بس افراطی حس می کنند که باید لاغرتر باشند و به همین دلیل ساعات طولانی گرسنگی را تحمل می کنند. این گونه افراد، تمایل زیادی به جلب توجه و محبت دیگران احساس می کنند و همین احساس هم باعث پرداختن بیش از حد به مقوله کاهش وزن در آنان منجر می گردد.

برخی از افراد گرفتار این بیماری، با خوردن غذا احساس گناه می کنند و گاه دچار عذاب وجدان می شوند و برخی دیگر با تمام وجود به ورزش های افراطی می پردازند. باید این نکته را در نظر داشت که تمایل و یا اقدام به خودکشی از نشانه های پیشرفت شدید این بیماری است. دیده شده که زنان حامله گرفتار این بیماری، با این روند به خود و جنین آسیب های جبران ناپذیری وارد می کنند. این گونه افراد تمایلی به ماندن در اندام مادرگونه ندارند و همین امر آنان را از خوردن غذاهای مغذی و مورد نیاز بازمی دارد. معمولاً درمان اضطراب و افسردگی می تواند دروازه ای برای عبور به سمت سلامتی این گونه بیماران باشد. این بیماری هر چند به سختی ولی قابل درمان است، اما به حمایت نزدیکان و آشنایان و البته کسانی که مورد توجه و علاقه او هستند، نیاز فراوان دارد.

به عبارت دیگر، پشتیبانی عاطفی از زنان و دختران دچار این بیماری، مهمترین عامل در کمک به بهبودی حال آنان است.
کسانی که گرفتار بیماری های روانی یا بیماری های جسمی هستند که ریشه روحی دارد، غالباً منکر وضع غیرعادی و ناسالم خود می شوند و یا درک درستی از علت اصلی آن ندارند. همین امر خود بر وخامت بیماری می افزاید و از این رو واقعاً به کمک نیاز دارند.

در برخی موارد، افراد مبتلا به این بیماری حتی به بستری شدن نیاز پیدا می کنند، اما خوشبختانه با تمهیدات درمانی معمولاً می توان این بیماری را از بین برد.

روزنامه همشهری