تالار روانشناسی و مشاوره آنلاین ازدواج، خانواده، تحصیلی همیاری
زمان کنونی:  مهمان عزیز خوش‌آمدید. (ورودعضــویت)

تالار همیاری نسبت به محتویات تبلیغات مسئولیتی ندارد.

کانال رسمی همیاری در تلگرام ads مشاوره قبل از ازداج مشاوره قبل از ازدواج




مشکل دوستم زمان کنونی: 
کاربران در حال بازدید این موضوع: برای دسترسی به این بخش باید ورود کنید
نویسنده:n.h
آخرین ارسال:n.h
پاسخ ها 10

مشکل دوستم

حالت موضوعی | حالت خطی
  1. ارسال:1#
    n.h آواتار ها
    سلام و عرض ادب و احترام و خسته نباشید  به مشاورین گرامی تالار.مسئله ای که مطرح کردم مشکل یکی از دوستان بنده اس که از من خواسته بود اینجا بگم و از مشاورین تالار راهنمایی بخوام.امیدوارم که با راهنماایی شما بتونم کمکش کنم.پیشاپیش از همیاری شما سپاسگزارم.اگر سوالی داشتید که برای پاسخگویی لازمه  حتما بپرسید.سپاس
     
    من درحدودسه الی چهارماه است باخانمی اشنا شدم که دارای دو فرزند یک دخترنه ساله ویک پسر ده ساله ما رابطه ی خیلی صمیمی زیاد باهم داریم درابتدای رابطه من رابطه  ی خوبی بابچه ها داشتم اونها هم همینطور اما بعداز یک ماه پسرش رفتار بدی بامن دارد بودن وصمیمت من با مادرش رااصلا نمیتونه تحمل کنه به  خاطر همین قضیه محبت مادرش به او زیاد تر شده . او نسبت به هر دوی ما پرخاشگری میکند ما به هر طریقی بود برای حل این مشکل تلاش کردیم اما نشد واقعا نمیدونم چی کار کنیم  خواستم اگه میشه راهنمایی بفرمایید.

     
    پاسخ با نقل و قول

  2. ارسال:2#
    maryam.azadeh آواتار ها
    سلام
    بچه های توی این سن نسبت به مادرشون حس مالکیت و وابستگی دارن. بخشی از واکنش این کودک طبیعیه ولی اگه به حالت افراط رسیده باشه و پرخاشگری هاش مداوم و علنی هستن، احتمالا بچه خودش ممکنه دچار اختلال و ناراحتی باشه.
    ایا صمیمیت شما و دوست تون در چه حد هست؟ به طور مداوم به منزل شون میرین و مثلا چند شب می مونین؟ یا برنامه هایی ترتیب میدین که هر روز به اتفاق این خانم برین بیرون و چند ساعت با هم باشین؟
    اگه صمیمیت شما افراطی باشه و بچه رو به طور اشکار از دیدن مادرش محروم کرده باشه، تا حد زیادی خشم و پرخاشگری بچه قابل توجیه هست. اما اگه دوستی شما نرمال هست و در حد تماس های تلفنی هر روزه و قرارهای بیرون برا بعضی روزها هستش، مشکلی از ناحیه شما وجود نداره و رفتار بچه یک مقدار ناهنجار هستش.
    پاسخ با نقل و قول

  3. ارسال:3#
    **شادی** آواتار ها
    سلام n.h عزیز.
    زندگی قبلی این خانم به چه شکلی پایان پذیرفته طلاق یا فوت همسر؟ بچه ها درباره نبود پدرشون بدرستی توجیه شدن؟
    دوست شما و اون خانم رابطشون به چه صورتیه, قصد ازدواج دارن؟اگه قصد ازدواج دارن بچه هارو دراین مورد آماده کردن؟
    بهرحال دوست شماو اون خانم فقط شاهد یک سری رفتارهای پرخاشگرانه تو این پسر بچه هستن اما این رفتارها فقط نمود ظاهری نداره بلکه نشوندهنده دنیای آشفته ی درون اون بچه ست که چون قادر به صحبت و بیان دلیل ناراحتیش نیست این آشفتگی رو از طریق بروز رفتارهای ناسازگارانه ابراز میکنه... 
    ممکنه پسر 10 ساله ی خانم, در ابتدا رفتامد ایشون رو بعنوان یه دوست و محبتهاشو بعنوان محبت دوستانه پذیرفته اما اینکه این ارتباط به مدت 4 ماه بدون هیچ عنوان روشنی طول کشیده کم کم برای بچه ها نگران کننده شده...اگه قصدشون ازدواج هست باید به زبون خود بچه ها و به اندازه درکشون این قضیه رو براشون روشن کنن تا برای بچه این ابهام بوجود نیاد که این آقا کم کم داره مهر و محبت مادر مارو تسخیر میکنه و خطری برای ما محسوب میشه... آمادگی صرفا با محبت و نوازشو هدیه دادن و ... تو بچه بوجود نمیاد باهاش باید صحبت کرد این اطمینانو بهش داد که هدف این ارتباط چی هست و با ازدواج زندگیشون چه شکل جدیدی به خودش میگیره دستخوش چه تغییراتی میشه نقش این آقا تو زندگی شما چیه و ابهاماتی از این قبیل...
    پاسخ با نقل و قول

  4. ارسال:4#
    n.h آواتار ها
    نقل قول نوشته اصلی توسط 'maryam.azadeh' pid='36051' dateline='1386498007'
    سلام
    بچه های توی این سن نسبت به مادرشون حس مالکیت و وابستگی دارن. بخشی از واکنش این کودک طبیعیه ولی اگه به حالت افراط رسیده باشه و پرخاشگری هاش مداوم و علنی هستن، احتمالا بچه خودش ممکنه دچار اختلال و ناراحتی باشه.
    ایا صمیمیت شما و دوست تون در چه حد هست؟ به طور مداوم به منزل شون میرین و مثلا چند شب می مونین؟ یا برنامه هایی ترتیب میدین که هر روز به اتفاق این خانم برین بیرون و چند ساعت با هم باشین؟
    اگه صمیمیت شما افراطی باشه و بچه رو به طور اشکار از دیدن مادرش محروم کرده باشه، تا حد زیادی خشم و پرخاشگری بچه قابل توجیه هست. اما اگه دوستی شما نرمال هست و در حد تماس های تلفنی هر روزه و قرارهای بیرون برا بعضی روزها هستش، مشکلی از ناحیه شما وجود نداره و رفتار بچه یک مقدار ناهنجار هستش.

     
    سلام مریم جان از توجه ت ممنونم.عزیزم.
    این خانم در واقع میشه همسایه ی دوست من و دوست من و توی این سه چهار ماه با این خانم یه رابطه ی صمیمی برقرار کرده درواقع مثل دوستی من وخودش در این حد صمیمی.گاهی اوقات یا بهتره بگم بیشتر روزا که من باهاش تماس می گیرم خونه ی همین همسایه شونه و گاهی هم با هم بیرون میرن.میگه دختر اون خانم اصلا به رابطه ی من با مادرش حساس نیست اما پسره چرا.و همیشه که من با مادرش باشم پرخاشگری و لجبازی میکنه با وجود اینکه مادش محبت بیشتر از قبل بهش میکنه به بودن من با مادرش حساسه.و علنا به مادرش گفته که اگه دیگه مرضیه(دوست من)نیاد اینجا من خوب میشم.
    بازهم سوالاتت رو ازش می پرسم.ممنون

     
    پاسخ با نقل و قول

  5. ارسال:5#
    n.h آواتار ها
    نقل قول نوشته اصلی توسط '----شادی----' pid='36062' dateline='1386511908'
    سلام n.h عزیز.
    زندگی قبلی این خانم به چه شکلی پایان پذیرفته طلاق یا فوت همسر؟ بچه ها درباره نبود پدرشون بدرستی توجیه شدن؟
    دوست شما و اون خانم رابطشون به چه صورتیه, قصد ازدواج دارن؟اگه قصد ازدواج دارن بچه هارو دراین مورد آماده کردن؟
    بهرحال دوست شماو اون خانم فقط شاهد یک سری رفتارهای پرخاشگرانه تو این پسر بچه هستن اما این رفتارها فقط نمود ظاهری نداره بلکه نشوندهنده دنیای آشفته ی درون اون بچه ست که چون قادر به صحبت و بیان دلیل ناراحتیش نیست این آشفتگی رو از طریق بروز رفتارهای ناسازگارانه ابراز میکنه... 
    ممکنه پسر 10 ساله ی خانم, در ابتدا رفتامد ایشون رو بعنوان یه دوست و محبتهاشو بعنوان محبت دوستانه پذیرفته اما اینکه این ارتباط به مدت 4 ماه بدون هیچ عنوان روشنی طول کشیده کم کم برای بچه ها نگران کننده شده...اگه قصدشون ازدواج هست باید به زبون خود بچه ها و به اندازه درکشون این قضیه رو براشون روشن کنن تا برای بچه این ابهام بوجود نیاد که این آقا کم کم داره مهر و محبت مادر مارو تسخیر میکنه و خطری برای ما محسوب میشه... آمادگی صرفا با محبت و نوازشو هدیه دادن و ... تو بچه بوجود نمیاد باهاش باید صحبت کرد این اطمینانو بهش داد که هدف این ارتباط چی هست و با ازدواج زندگیشون چه شکل جدیدی به خودش میگیره دستخوش چه تغییراتی میشه نقش این آقا تو زندگی شما چیه و ابهاماتی از این قبیل...

     


    سلام شادی جان متشکرم که برای من وقت گذاشتی اما دوست من دختره و همسن خودم .ممنون از همیاریت.بازهم منتظر راهنماییتون هستم.
    پاسخ با نقل و قول

  6. ارسال:6#
    **شادی** آواتار ها
    پس مسئله بکلی فرق کرد... با بیشتر شدن صمیمیت دوست شما و این خانم چه تغییراتی تو روال زندگی این خانم و بچه هاش بوجود اومده؟ مادر بچه ها باید به تمام تغییرات هرچند کوچیک و ساده دقت کنن و شرایط 3-4 ماه اخیر با الان رو مقایسه کنن تا معلوم بشه اون تمایل و علاقه ای که بچه تو روزهای اول داشته به چه دلیلی تبدیل به رفتارهای پرخاشگرانه شده که عنوان میکنه "با نبود این دوست من حالم بهتر میشه"...
     و مورد دیگه اینکه اگه همین روال "افزایش توجه و محبت" بدون پیدا کردن "دلیل" این رفتارهای پرخاشگرانه ادامه پیدا کنه, نه تنها این رفتارها تو بچه از بین نمیرن بلکه  تقویت میشن...
    پاسخ با نقل و قول

  7. ارسال:7#
    n.h آواتار ها
    راستش اونطور که دوستم میگه اوایل رابطه ی اونا ،با پسرش هیچ مشکلی نداشته اما بعد از یه مدت یه دعوای کوچیک بین دوستم و پسر اون خانم ایجاد میشه که من هم فکر میکنم ریشه ی این پرخاشگری ها از اونجاست.
    علی رقم اینکه الان محبت مادر به پسرش بیشتر شده بازهم ناسازگاری می کنه.و حتی با وجود اینکه تلاش میکنن وقتی پسر نیست همدیگه رو ببینن بازهم وقتی مطلع میشه عصبانی میشه.مادرش میگه که قبلا اینطور نبوده و از وقتی با دوست من رابطه داره اینطور شده.دوستم میگفت با وجود اینکه اکثر مواقع با پسرش مدارا می کنه بازهم دیشب با هم شدیدا دعوا کردن.
    پاسخ با نقل و قول

  8. ارسال:8#
    n.h آواتار ها
    همونطور که مریم عزیز گفتن به نظر من این رفتار پسر میتونه به خاطر حس مالکیتش باشه  و اینکه میخواد تمام محبت مادرش متوجه اون باشه نه کس دیگه.چون قبل از این چنین رفتارهایی نداشته میشه گفت این نظریه درسته.
    به هر حال با وجود این شرایط نظرتون در مورد ادامه ی این رابطه چیه؟
    بهترین رفتاری که مادر باید با پسرش داشته باشه تا کنترل رفتارش در اینده مشکل نباشه چی هست؟
    بازهم ممنون از اینکه پاسخ می دین.
    پاسخ با نقل و قول

  9. ارسال:9#
    maryam.azadeh آواتار ها
    رابطه دوست شما و دوست شون، یه رابطه معقول و دوستانه هست. این بچه اگه از الان یاد بگیره که این اجازه رو داره به دوستان مادر یا پدرش پرخاش کنه، همین روش براش تبدیل به عادت میشه و طی سال های اینده تغییر دادنش خیلی سخت خواهد بود.
    اما از طرفی این کودک هم حق اش هست نسبت به مادرش حس عاطفی عمیق داشته باشه. الان توی سن و سالیه که به وجود و حضور مادر نیاز کامل داره.
    بهتره که مرضیه خانم سعی کنه پاسخ پرخاش های این بچه رو نده و در عوض سعی کنه در یه فرصت هایی به بچه محبت کنه. بهترین روش برخورد با این بچه، نادیده گرفتن کامل پرخاش های اون هست یعنی انگار صداشو نمیشنون.
    اما خود مادرش میتونه در یه فرصت هایی به پسرش یاداوری کنه که خیلی براش عزیز هست و در عین حال ایشون هم حق داره ساعاتی رو با دوستای خودش بگذرونه.
    بهتره که بچه از الان این مرز بندی ها و تفاوت جایگاه ها رو بیاموزه.
    پاسخ با نقل و قول

  10. ارسال:10#
    n.h آواتار ها
    ممنون مریم جان از راهنماییت متشکرم.
    راهکاراتون رو اطلاع میدم انشالله که مشکلشون حل بشه اگه راهکار بیشتری داشتین حتما بگین.بازهم ممنونم
    پاسخ با نقل و قول

کاربران دعوت شده

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •