تالار روانشناسی و مشاوره آنلاین ازدواج، خانواده، تحصیلی همیاری
زمان کنونی:  مهمان عزیز خوش‌آمدید. (ورودعضــویت)

تالار همیاری نسبت به محتویات تبلیغات مسئولیتی ندارد.

کانال رسمی همیاری در تلگرام ads مشاوره قبل از ازداج مشاوره قبل از ازدواج




همه چیز درباره «خودزشت پنداری زنانه» و تست روانشناسی در این مورد زمان کنونی: 
کاربران در حال بازدید این موضوع: برای دسترسی به این بخش باید ورود کنید
نویسنده:avazkhamoosh
آخرین ارسال:avazkhamoosh
پاسخ ها 2

همه چیز درباره «خودزشت پنداری زنانه» و تست روانشناسی در این مورد

حالت موضوعی | حالت خطی
  1. ارسال:1#
    avazkhamoosh آواتار ها
    همه چیز درباره «خودزشت پنداری زنانه»



    آمارها نشان میدهد 50درصد از زنان از ظاهر خود راضی نیستند و بعضی از آنها عیبهای بسیار کوچک صورت و بدن خود را بسیار بزرگ میبینند.به طور کلی میتوان گفت شدت این بیماری در هر شخص نسبت به دیگری متفاوت است.

    هر زمان مقابل آینه میایستم یا یکی از عکسهای خود را نگاه میکنم، نفسم بند میآید و از دیدن خودم متنفر میشوم. من شخصی را میبینم که با تصوراتم فرق دارد و کاملا برایم بیگانه است. بیشتر اوقات فکر میکنم زیر چشمانم گود افتاده یا برعکس دو کیسه سیاه و کبود در زیر آن قرار گرفته است. من از شکل بینی خودم هم متنفرم، زیرا بسیار بزرگ و گوشتی است و بخش زیادی از صورتم را گرفته. متاسفانه نیمه راست صورت من هم تفاوت زیادی با نیمه سمت چپ دارد؛ به همین دلیل هنگامی که در کنار دوستانم راه میروم، مدام در طرفی قرار میگیرم که آنها قسمت راست صورتم را ببینند.
    لبهای من هم بسیار باریکند و نیمه بالایی آن تفاوت زیادی با نیمه پایینی دارد. گردن من بسیار بلند است و هر زمان به آینه نگاه می کنم، فکر میکنم در حال تماشای یک اردک هستم. از همه بدتر تمام صورت من را جوش پوشانده و لکه های زشت اطراف آن را فرا گرفته است. این تصورات از 4 سالگی با من است و از همان دوران من از اینکه در بین مهمانان یا دوستانم قرار بگیرم اجتناب میکردم. از همان زمان دچار وسواس شدم؛ به طوری که هر روز 30 بار صورت خود را میشستم و چند بار لباسهایم را عوض میکردم. با وجود آنکه چند کیلو کمبود وزن داشتم اما شروع به رژیم گرفتن کردم، زیرا تصور میکردم پاهایم بسیار چاقند و شکم بزرگی دارم. برای چند سال سعی کردم تا حد ممکن در خانه بمانم و در مقابل چشم مردم قرار نگیرم.
    آنچه خواندید، توصیفات ریچل بوگان 27 ساله از کشور انگلستان است. این زن یکی از صدها هزار نفر در سراسر جهان است که از سندرم خودزشت پنداری یاBody dysmorphic disorder رنج میبرد. آمارها نشان میدهد 50درصد از زنان از ظاهر خود راضی نیستند و بعضی از آنها عیبهای بسیار کوچک صورت و بدن خود را بسیار بزرگ میبینند. در بعضی از آنها این حالت به قدری شدید است که علائمی مشابه سندرم BDD پیدا می کند.

    این بیماری تا چه حد میتواند جدی شود؟
    در بعضی بیماران مانند «حنی کمایل»، بیماری به قدری شدت پیدا کرده که او 8 بار دست به خودکشی زده است. هر زمان این دختر به آینه نگاه میکرد یک فرد چاق و بد هیکل با صورت زشت را میدید که زنده ماندنش هیچ ارزشی برای دیگران ندارد. یکی از عادات حنی این بود که مدام سرتاپای دیگران را برانداز کرده و با خود مقایسه میکرد. بیماری حنی در 9 سالگی و زمانی که او علائم بلوغ را تجربه کرد، آغاز شد و به تدریج شدت گرفت. این وضعیت تا جایی پیش رفت که او در 12 سالگی علاقه اش به غذا خوردن را از دست داد و شروع به استفاده از قرص های ضد افسردگی کرد. در 15 سالگی او برای اولینبار تصمیم به خودکشی گرفت و سعی کرد با مصرف همزمان چند قرص ضدافسردگی به زندگی خود پایان دهد. او طی چند سال بعد، 7 بار دیگر هم این کار را تکرار کرد تا اینکه سرانجام پزشکان متوجه ابتلای او به ناهنجاری خودزشتپنداری شدند و درمانهای روانشناسی را آغاز کردند. به طور کلی میتوان گفت شدت این بیماری در هر شخص نسبت به دیگری متفاوت است.
    بسیاری از این افراد به دلیل رفتارها و احساسات خود رابطه خوبی با دوستان و اعضای خانوادهشان ندارند و معمولا تنهایی را تجربه میکنند. تفکرات مرتبط با خودکشی در این افراد معمولا مشاهده میشود و تقریبا 19درصد از آنها به این موضوع فکر میکنند. آمارها نشان میدهد 7درصد از این افراد حتی اقدام به خودکشی هم کردهاند و متاسفانه در بعضی موارد هم در انجام این کار به موفقیت رسیده اند.

    سندرم خودزشت پنداری چیست؟
    سندرم خودزشت پنداری یا BDD یک بیماری روانی است که طی آن فرد به شدت در مورد اشکالات جزئی موجود در صورت یا ظاهر خود حساس میشود. این بیماری در بسیاری از موارد ناشناخته باقی میماند و فقط در صورتی که شخص علائم بسیار شدیدی مانند افسردگی از خود نشان دهد میتوان به وجود آن پی برد. افراد مبتلا به این بیماری خود را زشت میبینند و در بسیاری موارد دست به انجام عمل های جراحی زیبایی و استفاده بیش از حد از لوازم آرایشی میزنند تا بتوانند ظاهر خود را بهبود ببخشند. البته برای مبتلا بودن به این بیماری لازم نیست که حتما با این شدت علائم گفته شده را داشته باشید، زیرا این بیماری در افراد مختلف به شکلهای گوناگونی خود را نشان میدهد. سندرم خودزشت پنداری تا حدی مشابه بیاشتهایی عصبی است که فرد با تصور چاق بودن، از غذا خوردن اجتناب میکند؛ با این تفاوت که در بی اشتهایی عصبی، نگرانی فرد در مورد شکل ظاهری کل بدن است اما در سندرم خودزشتپنداری، بیمار روی یک یا چند نقطه خاص از صورت یا بدن خود تمرکز می کند. فرد مبتلا به این بیماری مرتب صورت خود را در آینه چک میکند یا برعکس از دیدن آینه فراری است. این بیماری هم در مردان و هم در زنان دیده میشود و معمولا از سنین نوجوانی علائم خود را نشان می دهد.

    حتی افراد زیبا هم به این بیماری مبتلا می شوند
    با داشتن اندامی لاغر و پوستی زیبا، تقریبا هر دختری آرزو داشت شبیه دانیل نالتی باشد، اما او در آینه خود را زنی ترسناک و زشت میدید که چروکها سراسر چهرهاش را فرا گرفتهاند.
    او در اینباره میگوید: من در کودکی بسیار شاد بودم، اما زمانی که به سن بلوغ رسیدم همه چیز تغییر کرد. در 11 سالگی من فکر میکردم که دهان پهنی دارم و صورتم آنقدر زشت است که هیچ کس نمیتواند به آن نگاه کند. در 15 سالگی شدت این بیماری به قدری افزایش پیدا کرد که موهایم شروع به ریختن کرد به طوری که من حتی می ترسیدم آنها را شانه کنم. در آن زمان بود که استفاده افراطی از لوازم آرایشی آغاز شد.
    دانیل هر روز ساعتها از وقت خود را مقابل آینه می گذراند و بعد از بیدار شدن از خواب اولین کاری که انجام میداد استفاده از لوازم آرایشی بود. با اینکه این زن مدتهاست تحت نظر پزشکان است، اما هنوز هم افکار منفی او را رها نمی کنند و بخش زیادی از درآمد ماهانه او صرف خرید لوازم آرایشی میشود. تحقیقات نشان میدهد تقریبا نیمی از زنان از شکل صورت خود راضی نیستند و به همین دلیل سعی میکنند آن را در پشت لوازم آرایشی پنهان کنند. تقریبا 44درصد از زنان بدون لوازم آرایشی در مورد خود احساسات منفی دارند و به همین دلیل با صورت بدون آرایش مقابل دیگران حاضر نمیشوند. تقریبا یک چهارم زنان از 13 سالگی یا حتی کمتر استفاده از لوازم آرایشی را شروع میکنند و 44درصد این کار را برای پوشاندن نقص های صورت خود انجام می دهند.

    این روزها من زشتترم!
    عوامل زیادی وجود دارد که احساس زشت بودن را در میان انسانها تقویت می کند. شاید دانستن این عوامل بتواند به فرد در ریشه یابی احساسات منفی کمک کند و زندگی شادتری را برای او به ارمغان بیاورد.

    زن بودن
    شاید عجیب به نظر برسد، اما آمارها نشان میدهد از هر 8 زن فقط یک نفر آنقدر اعتمادبه نفس دارد که خود را زیبا بداند. متاسفانه داشتن ظاهری زیبا یکی از مهمترین فاکتورهای داشتن اعتمادبه نفس به شمار میآید، به طوری که بیش از 50درصد از زنان عنوان کردهاند در صورتی که ظاهر بهتری داشتند، اعتمادبه نفسشان هم بیشتر از حال میشد. در فاصله زمانی بین 18 تا 24 سال زنان کمترین اعتمادبه نفس را از لحاظ داشتن چهره زیبا دارند. در فاصله بین 25 تا 29 سال علاقه زنان به ظاهرشان افزایش پیدا میکند و بعد از 55 سال این علاقه به کمترین میزان خود میرسد. در مورد مردان این موضوع کاملا متفاوت است. تحقیقات نشان می دهد مردان دید مثبت تری به ظاهر و بدن خود نسبت به زنان دارند و حتی ممکن است در مورد زیبایی خود دچار توهم شوند و خود را بهتر از آن چیزی که هستند، بدانند.

    نگاه کردن به آینه
    تحقیقات نشان میدهد خیره شدن به آینه به مدت 10 دقیقه یا بیشتر احساس ناامیدی و افسردگی را در مورد شکل ظاهری افزایش میدهد، حتی اگر شما در دقایق اولیه از ظاهر خود راضی بوده باشید. به نظر میرسد با نگاه کردن طولانیمدت در آینه نواقص ظاهری بیشتر به چشم افراد میآید و بعد از 10 دقیقه بسیاری از افراد به شدت تحت تاثیر این موضوع قرار می گیرند. بر اساس تحقیقات زنان تقریبا 38 بار و مردان نزدیک به 18 بار خود را در آینه می بینند.

    علائم بیماری چیست؟
    معمولا شناسایی افرادی که به این بیماری دچار هستند آسان است. این افراد معمولا به طور افراطی از لوازم آرایشی استفاده می کنند، ساعتها در مورد شکل ظاهری خود فکر میکنند و از دوستان خود این سؤالات را میپرسند: آیا من زشتم؟ آیا بینی من بزرگ است؟ لکه های صورتم مشخص است؟
    از دیگر علائم این بیماری میتوان به موارد زیر اشاره کرد: چک کردن مرتب صورت خود در آینه، شیشه و حتی عینک دیگران، پرسیدن از دیگران در مورد ظاهر خود، کندن جوش های صورت ،خیره شدن به دیگران که در بیشتر موارد این کار با هدف مقایسه با خود انجام میشود، مراجعه مرتب به مطبهای پوست، مو، زیبایی و علاقه شدید به انجام عمل های جراحی زیبایی.

    علاقه به انجام عمل های جراحی
    «لورا پیلارلا» از جمله زنانی بود که تصور میکرد با انجام عمل جراحی، میتواند زیبایی را به چهره خود بیاورد. این زن که در ابتدا چهره زیبایی هم داشت، میخواست گونه های برجسته زیر چشمان خود را بردارد و چانه اش را هم کمی بلندتر کند اما زمانی که باندهای صورت لورا برداشته شد، او از نتیجه کار راضی نبود. این اتفاق باعث شد لورا در دام عمل های جراحی زیبایی گرفتار شود و در 10 سال آینده زندگی خود چندین و چند بار دیگر زیر تیغ جراحان برود. سرانجام بعد از انجام پانزدهمین عمل، دکتر جراح به او گفت که صورتش دیگر توانایی انجام عمل را ندارد.
    در حقیقت لورا یکی از هزاران نفری است که به دلیل ابتلا به BDD دست به انجام عمل جراحی میزنند. تحقیقات نشان می دهد بسیاری از زنانی که تحت عمل های جراحی زیبایی قرار میگیرند دچار افسردگی میشوند و احتمال اقدام به خودکشی در آنها تا سه برابر نسبت به زنان دیگر افزایش پیدا میکند. از هر 10 بیماری که این نوع عمل ها را انجام میدهند، 8 نفر دچار استرس و نگرانیهای بعد از عمل میشوند و ناامیدی و افسردگی را تجربه میکنند. تقریبا یک سوم از افرادی که عمل جراحی زیبایی بینی انجام میدهند دچار سندرم خود زشت پنداری هستند، به طوری که نقصهای کوچک ظاهری، زندگی طبیعی آنها را دچار اختلال میکند.
    بر اساس آمار، فقط 3درصد از افرادی که جراحی بینی انجام دادهاند، به دلایل پزشکی زیر تیغ جراح رفته اند. جالب اینجاست بسیاری از افرادی که این عمل را انجام می دهند، دارای بینی هایی هستند که در نظر دیگران کاملا طبیعی و با اندازه نرمال است. این موضوع نشان میدهد شدت بیماری BDD در این افراد بیشتر است و حتما باید زیر نظر یک پزشک متخصص تحت درمان قرار بگیرند.

    تغییر معیارها در مورد زن زیبا
    در طول 100 سال گذشته معیارها برای داشتن اندام متناسب به شدت تغییر کرده است. در سال 1917 یک زن با داشتن 163 سانتیمتر قد و 63 کیلوگرم وزن کاملا دارای اندام ایده آل بود اما وزن ایده آل در 25 سال پیش نزدیک به 8درصد کمتر و اکنون 23درصد کمتر از آن زمان محسوب میشود. به این ترتیب اکنون یک زن با قد 163 سانتیمتر باید وزنی حدود 47 تا 50 کیلوگرم داشته باشد که فقط 5درصد از زنان جهان می توانند دارای این اندام باشند. اگر فاکتورهای دیگر مانند شکل ظاهر، قد بلند و دیگر موارد را هم در نظر بگیریم، فقط یک درصد از زنان جهان دارای این ویژگی ها هستند.

    تماشای فیلم و سریال
    تماشای تلویزیون و خواندن مجلات معمولا زنان را افسرده می کند، زیرا در آنها تصویر زنان زیبا با اندام لاغر به وفور دیده میشود. هرقدر تعداد بازیگران زیبا و خوشاندام در یک فیلم یا سریال بیشتر باشد، به همان اندازه احساس نارضایتی از ظاهر و چهره بیشتر میشود. وجود بسیاری از مجلات که حاوی عکسهای مدلها هستند در کلینیک های پزشکی به خصوص مطب های پزشکان متخصص تغذیه ممنوع شده است، زیرا این مجلات شدت احساسات منفی را در میان مردم بیشتر می کند.

    به این دلایل ممکن است خودتان را زشت ببینید:

    افسردگی
    تحقیقات نشان می دهد زمانی که مردم احساس افسردگی دارند میزان نارضایتی از ظاهرشان به بیشترین حد می رسد. در این مواقع زنان اندام خود را بزرگتر از مواقع دیگر می بینند و حس میکنند زشتتر شده اند.

    مجرد بودن
    معمولا افرادی که ازدواج کردهاند دید مثبتتری نسبت به ظاهر و اندام خود دارند، اما برعکس داشتن احساسات منفی در میان افراد مجرد تقریبا روال همیشگی و دائم پیدا میکند.

    خربد لباس
    تحقیقات نشان میدهد بسیاری از زنان بعد از رفتن به خرید به شدت از شکل بدن خود احساس نارضایتی میکنند. دلیل این موضوع این است که آنها در طول مدت خرید ممکن است لباسهای مختفی را امتحان کنند که برایشان کوچک است و همچنین مجبورند مدت زیادی خود را در آینه مغازه های مختلف برانداز کنند که همانطور که در بالا گفته شد اثر منفی روی فرد دارد.

    خوردن ناهار
    زنانی که دچار BDD هستند حتی با خوردن ناهار هم ممکن است دچار افسردگی شوند و اندام خود را در آینه بزرگ و زشت ببینند. به همین دلیل درصد زیادی از افراد مبتلا به این بیماری دچار ناهنجاریهای تغذیه ای میشوند و حتی بی اشتهایی عصبی پیدا میکنند.

    چرخه قاعدگی
    معمولا زنان در دوره قبل از شروع عادت ماهانه بیشترین نارضایتی را نسبت به دوره های دیگر تجربه میکنند.

    اشتباه مغز
    حتی لاغرترین زنان هم ممکن است مقابل آینه خود را چاق ببینند که دلیل آن هم اشتباه مغز در تخمین اندازه بدن است. تحقیقات نشان می دهد مغز انسان میتواند اندازه بدن را تا دوسوم بزرگتر و پهن تر از اندازه واقعی و قد را تا یکسوم کوتاهتر از آنچه هست، ببیند، به همین دلیل است که بعضی از زنان با وجود داشتن اندام لاغر باز هم به فکر کاهش وزن هستند.

    منبع: مجله سیب سبز
    ببخشیدم اگر، صبر من کم بود و خطای تو زیاد , اگر تحمل من اندک بود و اشتباهاتِ تو بی شمار!ببخشیدم اگر,صدای گریه شبانه ام خوابت را آشفت ,اگر دیدن اشکهای من دلت را آزرد !ببخشیدم اگر , من پر از عشق بودم و تو پر از نفرت,اگر بخشیدن عادت من بود و خصلت تو نبخشیدن!ببخشیدم، به خاطر این همه دوستت داشتن...به خاطر تا آخرین نفس پایِ تو ایستادن!
    پاسخ با نقل و قول

  2. ارسال:2#
    avazkhamoosh آواتار ها
    هر زمان مقابل آینه میایستم یا یکی از عکسهای خود را نگاه میکنم، نفسم بند میآید و از دیدن خودم متنفر میشوم. من شخصی را میبینم که با تصوراتم فرق دارد و کاملا برایم بیگانه است. بیشتر اوقات فکر میکنم زیر چشمانم گود افتاده یا برعکس دو کیسه سیاه و کبود در زیر آن قرار گرفته است.
    من از شکل بینی خودم هم متنفرم، زیرا بسیار بزرگ و گوشتی است و بخش زیادی از صورتم را گرفته. متاسفانه نیمه راست صورت من هم تفاوت زیادی با نیمه سمت چپ دارد؛ به همین دلیل هنگامی که در کنار دوستانم راه میروم، مدام در طرفی قرار میگیرم که آنها قسمت راست صورتم را ببینند.

    لبهای من هم بسیار باریکند و نیمه بالایی آن تفاوت زیادی با نیمه پایینی دارد. گردن من بسیار بلند است و هر زمان به آینه نگاه میکنم، فکر میکنم در حال تماشای یک اردک هستم. از همه بدتر تمام صورت من را جوش پوشانده و لکههای زشت اطراف آن را فرا گرفته است.
    این تصورات از 4 سالگی با من است و از همان دوران من از اینکه در بین مهمانان یا دوستانم قرار بگیرم اجتناب میکردم. از همان زمان دچار وسواس شدم؛ به طوری که هر روز 30 بار صورت خود را میشستم و چند بار لباسهایم را عوض میکردم. با وجود آنکه چند کیلو کمبود وزن داشتم اما شروع به رژیم گرفتن کردم، زیرا تصور میکردم پاهایم بسیار چاقند و شکم بزرگی دارم. برای چند سال سعی کردم تا حد ممکن در خانه بمانم و در مقابل چشم مردم قرار نگیرم.

    ----------
    به یقین در اطراف خود فرد یا افرادی را دیدهاید که چندین عمل زیبایی یا پوستی انجام دادهاند یا یک عمل را چندین بار تکرار کردهاند یا دائم درمورد اندامهای بدن خود نگران هستند و از شما سۆال میکنند! شاید شما با خودتان گفتهاید «ای بابا! این چه کاریه و گاهی حتی به روی این افراد هم آوردهاید که راستی این قسمت صورتت اشکالی ندارهها؟!»
    در واقع این افراد مبتلا به نوعی بیماری روحی روانی به نام سندرم «خودزشتپنداری» هستند و اگر بیماریشان درمان نشود دچار افسردگی میشوند و حتی ممکن است دست به خودکشی هم بزنند! اگر شما هم هرروز چندین ساعت از وقت خود را صرف نگاه کردن به چهره و اندامتان میکنید و احساس میکنید هر آرایشی که میکنید و هر لباسی که میپوشید و هر جراحی زیباییای هم که انجام میدهید باز هم زیبا نمیشوید بهتر است به جای گرفتن وقت ویزیت از جراحان پلاستیک و آرایشگران مختلف هرچه زودتر از یک روانشناس وقت بگیرید چرا که این بیماری میتواند زندگیتان را به کلی مختل کند و برای اطرافیانتان هم آزاردهنده باشد.

    تحقیقات نشان داده هر چه میزان عزتنفس این افراد پایینتر باشد میزان اضطراب، افسردگی و وسواس آنها بالاتر میرود

    سندرم خودزشتپنداری چیست؟

    سندرم خودزشتپنداری یا BDD یک بیماری روانی است که طی آن فرد به شدت در مورد اشکالات جزئی موجود در صورت یا ظاهر خود حساس میشود. این بیماری در بسیاری از موارد ناشناخته باقی میماند و فقط در صورتی که شخص علائم بسیار شدیدی مانند افسردگی از خود نشان دهد میتوان به وجود آن پی برد.
    افراد مبتلا به این بیماری خود را زشت میبینند و در بسیاری موارد دست به انجام عملهای جراحی زیبایی و استفاده بیش از حد از لوازم آرایشی میزنند تا بتوانند ظاهر خود را بهبود ببخشند. البته برای مبتلا بودن به این بیماری لازم نیست که حتما با این شدت علائم گفته شده را داشته باشید، زیرا این بیماری در افراد مختلف به شکلهای گوناگونی خود را نشان میدهد.
    سندرم خودزشتپنداری تا حدی مشابه بیاشتهایی عصبی است که فرد با تصور چاق بودن، از غذا خوردن اجتناب میکند؛ با این تفاوت که در بیاشتهایی عصبی، نگرانی فرد در مورد شکل ظاهری کل بدن است اما در سندرم خودزشتپنداری، بیمار روی یک یا چند نقطه خاص از صورت یا بدن خود تمرکز میکند. فرد مبتلا به این بیماری مرتب صورت خود را در آینه چک میکند یا برعکس از دیدن آینه فراری است. این بیماری هم در مردان و هم در زنان دیده میشود و معمولا از سنین نوجوانی علائم خود را نشان میدهد.


    بسیاری از مبتلایان از بیماری خود بیخبرند!

    تحقیقات نشان داده است حدود یك درصد از مردم و 10تا 14 درصد از مراجعهکنندگان به متخصصان پوست و زیبایی با این بیماری درگیر هستند و اغلب خود از آن بیخبرند. «نوعی اشتغال ذهنی به نقصی تخیلی در ظاهر یا چهره، طوری كه زندگی فرد را به شدت تحت تاثیر قرار میدهد.» این تعریف روانپزشكان از اختلال روانی بدریختانگاری یا خود زشتانگاری بدن است. به عبارتی این دسته از بیماران تصوری اغراقآمیز نسبت به نوعی نقص در بدنشان دارند.
    برای مثال احتمال دارد خیال كنند بینی خیلی بزرگی دارند یا گونهها و چشمهایشان خیلی کوچک یا بزرگ است و... در حالی که اغلب این عیبها فقط در خیال خودشان وجود دارد و بقیه متوجه آنها نمیشوند.
    سرانجام، این خیالات و تصورات آنقدر قوت میگیرند كه همه دغدغه فرد در زندگی، تلاش برای تغییر نقص جسمیاش میشود و این دلمشغولی، كاركردهای شغلی و اجتماعی و زندگی او را تحت تاثیر قرار میدهد. البته ممكن است این بیماران واقعا نقصی هم در بدنشان داشته باشند با این حال تصور آنها نسبت به این نقص، بیش از آن چیزی است كه واقعا وجود دارد و تکرار و بیان اغراقآمیز در کلامشان محسوس است.

    آقایان هم به اندازه خانمها در خطرند!
    پیرو تحقیقات انجام شده این بیماری معمولا بین سنین 15 تا 35 سالگی رخ میدهد که بیشترین شیوع آن در 33 سالگی بوده است. نسبت شیوع بین خانمها و آقایان تقریبا برابر گزارش شده است.
    این بیماری در آقایان بیشتر به ابراز نگرانی از نازک شدن موها و کم شدن موی سر، کم مویی یا پرمویی بدن، فرم عضلات (آقایانی که دائم در حال تزریق هورمون و پروتئینهای بدنسازی هستند)، قد و اندام تناسلی دیده شده است.
    در بانوان هم بیشتر نگرانیها در رابطه با نواحی صورت، چهره و در مواردی شکل پاها و سایز سینهها بوده است.



    رابطه افسردگی و خودزشتانگاری

    این بیماری با افسردگی، اضطراب و وسواس (فکری- عملی) همبستگی بالایی دارد طوری که حدود 80 درصد از بیماران مبتلا به خودزشتانگاری از افسردگی نیز رنج میبرند. همچنین در بسیاری از موارد احساس ناتوانی در درمان یا برطرف کردن مشکل، چارهای جز خودکشی برای آنها نمیگذارد، طوری که 74 درصد از این افراد حداقل یکبار به خودکشی فکر کردهاند.
    کمبود اعتماد به نفس و عزتنفس از دیگر مسائلی است که این گروه با آن درگیر هستند که این موضوع تاثیر زیادی در روابط اجتماعی و زندگی فردیشان میگذارد. تحقیقات نشان داده هر چه میزان عزتنفس این افراد پایینتر باشد میزان اضطراب، افسردگی و وسواس آنها بالاتر میرود.


    جراحیهای زیبایی به این افراد کمکی نمیکند!

    درمان این افراد از طریق عملهای جراحی تقریبا غیرممکن است موضعی که باید عمل جراحی شود طرز فکر و باور ذهنی آنهاست! این افراد بهتر است روی ترسهای خود کار کنند. یکی از رویکردهای درمانی که امروزه پاسخ دهی خوبی داشته رویکرد شناختی رفتاری است که 82 درصد از این بیماران به وسیله آن بهبود یافتهاند. در ضمن درمان با این رویکرد میزان عزت نفس، افسردگی و اضطراب را هم کاهش میدهد. بیشتر اوقات میبینیم با اطمینان بخشیدن به بیمار یا تعریف و تمجید از او بیماریاش کمرنگتر میشود که البته این تاثیرگذاری موقتی است.



    یا به آینه زیاد نگاه میکنند یا از آن فراریاند!

    از نشانههای شایع افراد مبتلا به اختلال خودزشتانگاری به موارد زیر میتوان اشاره کرد: این افراد باور غلط از چهره و اندام خود دارند، از آینه و سطوح شفاف اجتناب میکنند یا برعكس، بیش از حد در آینه مینگرند و برای پنهان كردن نقص فرضی به لوازم آرایش یا لباسهای رنگارنگ و متنوع روی میآورند و در عکسها چهره یا عضو مورد نظر را بیش از حد میپوشانند یا مدام از هورمونهای بدنسازی و ... استفاده میکنند.
    این بیماری به جای اینکه بیمار را پیش روانشناس بفرستد، او را همنشین همیشگی مطب جراحان زیبایی و پوست میكند که البته این موضوع نه تنها گاهی به سود پزشکان و جراحان نیست بلکه به ضرر آنها هم تمام میشود زیرا این بیماران همیشه ناراضی هستند و در هر حرفهای رضایت مراجعهکننده باعث جذب مراجعان دیگر میشود. گاهی حتی دیده میشود این بیماران اقدام به شکایتهای قانونی علیه پزشک مورد نظر میکنند.

    منبع :
    عرش نیوز ؛
    ببخشیدم اگر، صبر من کم بود و خطای تو زیاد , اگر تحمل من اندک بود و اشتباهاتِ تو بی شمار!ببخشیدم اگر,صدای گریه شبانه ام خوابت را آشفت ,اگر دیدن اشکهای من دلت را آزرد !ببخشیدم اگر , من پر از عشق بودم و تو پر از نفرت,اگر بخشیدن عادت من بود و خصلت تو نبخشیدن!ببخشیدم، به خاطر این همه دوستت داشتن...به خاطر تا آخرین نفس پایِ تو ایستادن!
    پاسخ با نقل و قول

کاربران دعوت شده

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •