تبسّم خرجی ندارد، ولی چیزهای بسیاری را می آفریند.

تبسم بدون اینکه دهنده اش را فقیر کند، گیرنده اش را ثروتمند می سازد.

تبسم یک لحظه بیش پایدار نیست، ولی گاهی خاطره اش تا ابد باقی می ماند.

تبسّم در خانه خوشبختی ایجاد می کند و در تجارت حسن نیّت؛ زیرا تبسم نشانه ی دوستی و رفاقت است.

تبسم خستگی را برطرف و افراد مایوس را امیدوار می کند.

تبسم اشعه آفتاب است برای افسردگان و بهترین پادزهر طبیعی است برای ناراحتی.

هیچکس به اندازه کسی که تبسمی ندارد که بدهد، احتیاج به تبسم ندارد.

بنابراین اگر می خواهید مردم شما را دوست بدارند، تبسّم کنید.

برگرفته از آیین دوست یابی دیل کارنگی

به فرموده امام علی(ع): «دلهای مردم گریزان است، به کسی روی می آورند که خوش رویی کند».

نهج البلاغه، حکمت 50.