تالار روانشناسی و مشاوره آنلاین ازدواج، خانواده، تحصیلی همیاری
زمان کنونی:  مهمان عزیز خوش‌آمدید. (ورودعضــویت)

تالار همیاری نسبت به محتویات تبلیغات مسئولیتی ندارد.

کانال رسمی همیاری در تلگرام ads مشاوره قبل از ازداج مشاوره قبل از ازدواج




اصول یادگیرى در قرآن - یادگیرى زبان زمان کنونی: 
کاربران در حال بازدید این موضوع: برای دسترسی به این بخش باید ورود کنید
نویسنده:محسن عزیزی
آخرین ارسال:محسن عزیزی
پاسخ ها 1

اصول یادگیرى در قرآن - یادگیرى زبان

حالت موضوعی | حالت خطی
  1. ارسال:1#
    محسن عزیزی آواتار ها
    سوره بقره

    آیه 31 تا 33


    (و علم آدم الأسماء كلها ثم عرضهم على الملائكة فقال أنبئونى بأسماء هؤلاء ان كنتم صادقین - قالوا سبحانك لا علم لنا الا ما علمتنا انك أنت العلیم الحكیم - قال یا آدم أنبئهم بأسمائهم فلما أنبأهم بأسمائهم قال ألم أقل لكم انى أعلم غیب السماوات و الأرض و أعلم ما تبدون و ما كنتم تكتمون)

    آیات مرتبط: 1 تا 5 علق - 3، 2 رحمان

    موضوعات: اصول یادگیرى در قرآن - یادگیرى زبان

    منبع: قرآن و روانشناسى - صفحه 225 تا 228

    حضرت آدم (ع) و یادگیرى زبان

    از آن جا كه زبان، اهمیتى عظیم در زندگى انسان دارد و او را قادر به پیشرفت دایمى در یادگیرى و تفكر مى سازد، نخستین چیزى كه خداوند متعال به حضرت آدم (ع) تعلیم داد، اسامى تمام چیزها بود:

    (و علم آدم الأسماء كلها ثم عرضهم على الملائكة فقال أنبئونى بأسماء هؤلاء ان كنتم صادقین - قالوا سبحانك لا علم لنا الا ما علمتنا انك أنت العلیم الحكیم - قال یا آدم أنبئهم بأسمائهم فلما أنبأهم بأسمائهم قال ألم أقل لكم انى أعلم غیب السماوات و الأرض و أعلم ما تبدون و ما كنتم تكتمون)

    «و خداى عالم همه ى اسماء، را به آدم تعلیم داد آن گاه حقایق آن اسماء را در نظر فرشتگان پدید آورد و فرمود اگر شما در ادعاى خود صادقید اسماء اینان را بیان كنید. فرشتگان عرض كردند، اى خداى پاك و منزه ما نمى دانیم جز آنچه تو خود به ما تعلیم فرمودى تویى دانا و حكیم. خداوند فرمود اى آدم، ملائكه را به حقایق این اسماء آگاه ساز، چون آنان را آگاه ساخت خدا فرمود: اى فرشتگان اكنون دانستید كه من بر غیب آسمانها و زمین دانا و بر آنچه آشكار و پنهان دارید، آگاهم.» (بقره / آیه 31 تا 33).

    یادگیرى نامهاى اشیا به معناى یادگیرى «واژه ها»یى است كه سمبل مفاهیم یا معانى كلى هستند. زیرا وقتى مثلا نام «اسب» را بر گروهى مشخص از حیوانها اطلاق مى كنیم، در واقع نوعى نشانه ى زبانى به كار مى گیریم كه بر مفهوم یا معنایى كلى دلالت مى كند و بر تمام اسبها منطبق است. به همین دلیل ما از این سخن خداوند: «و علم آدم الاسماء كلها» مى فهمیم كه خداوند متعال به آدم(ع) زبانى یاد داد كه همه ى اشیا را با آن نامگذارى كند یعنى، در واقع به او اسامى و نامهایى تعلیم داد كه سمبل مفاهیم هستند.

    یادگیرى یك «اسم» كه به مفهوم معینى اشاره دارد، متضمن شناخت صفتها و ویژگى هایى نیز مى شود كه همه ى افراد همان نوعى كه این مفهوم آنها را دربر مى گیرد، در آنها مشترك هستند. مثلا وقتى ما به كارگیرى واژه ى «اسب» را مى آموزیم تا بدین وسیله به كلیه اسبهایى كه مى بینیم اشاره كنیم، این موضوع خود متضمن این فرض نیز هست كه ما قبلا مى دانیم كه تمام اسبهاى مورد مشاهده ى ما در صفتهاى مشخص با هم وجه اشتراك دارند. به همین دلیل ما از این سخن خداوند متعال «و علم آدم الاسماء كلها» این موضوع را نیز مى فهمیم كه حق تعالى به آدم (ع) علاوه بر اسامى، صفتها و ویژگیها و كردارهاى این اشیاء را نیز تعلیم داده است( ابن‏ كثیر در تفسیر این آیه مى‏گوید: «... خداوند به آدم (ع) اسامى همه‏ ى چیزها را یاد داده است، یعنى ذات چیزها و صفتها و كردارهاى آنها را به آدم تعلیم داده است.» تفسیر ابن‏ كثیر، ج 1، ص 75 - 72 ).

    پس از حضرت آدم ابوالبشر كه تجربه ى این كار آموزشى را گذراند، همه ى افراد ذریه اش نیز آن را تجربه خواهند كرد. زیرا انسان از زمان كودكى مشاهده مى كند كه برخى چیزها در بعضى خصایص، مشابه یكدیگرند و در پاره اى از خصایص دیگر با هم اختلاف دارند. انسان نمى تواند همه ى چیزهاى زیادى را كه در اطرافش وجود دارد ادراك كند و از آنها به دلیل این كه هر كدامشان از دیگرى مستقل و جداست، تأثیر پذیرد بلكه، علاقه دارد كار ادراك این چیزهاى فراوان را كه در اطرافش وجود دارد، تعمیم دهد و این عمل از طریق گردآورى و قرار دادن چیزهایى كه در برخى از خصایص شبیه همدیگرند، در یك گروه یا نوعى مشخص صورت مى گیرد و برایشان مفهومى معین تشكیل داده و نام مشخصى بر آنها مى نهد و در برابر همه ى آنها یك نوع عكس العمل انجام مى دهد. به این ترتیب، انسان به طبقه بندى اشیاء مى پردازد تا از كثرت و پیچیدگى چیزهاى اطراف خود كم كند و این كار، با گسترش و تعمیم آنها از طریق ساختن «مفهومى» كه موارد زیاد و گوناگونى را شامل شود و ساختن «اسمى» كه نشانه ى آن مفهوم باشد، انجام مى پذیرد.

    مسأله ى قدرت و توانایى انسان در یادگیرى زبان، به سرعت تشكیل مفاهیم و به كارگیرى آنها در كار تفكر و یادگیرى اطلاعات تازه، كمك كرده است. (محمد عثمان نجاتى: علم النفس فى حیاتنا الیومیه، 312 - 310). چون انسان با بهره گیرى از مفاهیم در جریان تفكر و با به كارگیرى واژه ها به عنوان سمبلهایى از این مفاهیم، توانست به طور سمبلیك در خلال تفكر خود به تمام چیزها دست یابد. او همچنین توانست در سیر تفكر، به كار تجزیه و تركیب و مقایسه و تشخیص و كشف روابط و استنباط اصول و قوانین بپردازد كه این خود به كار پیشرفت تكامل كاوشهاى علمى، سرعت بخشیده است.

    قرآن كریم، مبین اهمیت آموزش زبان در زندگى انسان است به همین دلیل در نخستین سوره اى كه نازل شده، انسانها را به «خواندن» تشویق كرده است. این سوره به موهبت خداوند متعال نسبت به انسان، اشاره دارد. زیرا، خداوند در طبیعت انسان، توانایى یادگیرى زبان و خواندن و نوشتن و فراگرفتن دانش و صنایع مختلف و هدایت و ایمان را، ایجاد كرده است. همچنین در او چیزهایى آفریده است كه پیش از هدایت خدا، به آنها علم نداشت و چیزى درباره شان نمى دانست. خداى عزوجل در این خصوص مى فرماید:

    (اقرأ باسم ربك الذى خلق - خلق الانسان من علق - اقرأ و ربك الأكرم - الذى علم بالقلم - علم الانسان ما لم یعلم)

    «(اى رسول گرامى برخیز و) قرآن را به نام پروردگارت كه خداى آفریننده ى عالم است بر خلق قرائت كن. آن خدایى كه آدمى را از خون بسته بیافرید. بخوان قرآن را و (بدان كه) پروردگار تو كریمترین كریمان است. آن خدایى كه بشر را علم نوشتن با قلم آموخت و به آدم آنچه را كه نمى دانست به الهام خود تعلیم داد.»(علق / آیه 5 - 1).

    قرآن وجه تمایز انسان را از دیگر آفریده ها، یادآورى كرده و این وجه تمایز، همان توانایى او در یادگیرى و به كار بستن زبان به منظور اظهار فضیلت وجودى خویش است.

    (علم القرآن - خلق الانسان)

    «(خدا) انسان را آفرید، و او تعلیم نطق و بیان فرمود.» (رحمن / آیه 2 و 3).

    قرآن، روانشناسی و علوم تربیتی-محسن عباس نژاد
    ویرایش توسط محسن عزیزی : 2014_05_23 در ساعت 10:42
    از امام علی علیه السّلام پرسيدند «خير» چيست؟ فرمود:

    خوبى آن نيست كه مال و فرزندت بسيار شود، بلكه خير آن است كه دانش تو فراوان و بردبارى تو بزرگ و گران مقدار باشد و در پرستش پروردگار در ميان مردم سرفراز باشى، پس اگر كار نيكى انجام دهى شكر خدا به جاى آورى، و اگر بد كردى از خدا آمرزش خواهى. در دنيا جز براى دو كس خير نيست: يكى گناهكارى كه با توبه جبران كند، و ديگر نيكوكارى كه در كارهاى نيكو شتاب ورزد.


    نهج البلاغه، حکمت 94
    پاسخ با نقل و قول

  2. اصول یادگیرى در قرآن - یادگیرى زبان  سپاس شده توسط sokut,ایزدی

کاربران دعوت شده

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •