برگزاری میراث فرهنگی ـ بین‎الملل ـ نتایج دو بررسی علمی جدید یافته‎های پیشین علمی را درباره این که اجداد ژنتیکی حوا مدت‎های دراز پیش از اجداد ژنتیک آدم زندگی می‌کرده است، به چالش گرفت.
طبق تحقیقات متخصصان ژنتیک، پیشتر بقایای دو انسان زن و مرد باستانی از گونه انسان مدرن کشف شده بود که طبق بررسی‎ها، ژن‎هایشان در ژن موجود در تمامی انسان‎های زنده کنونی درجهان، موجود است و از آنجا که ژن این دو انسان باستانی، در ژن همه انسان‎های زنده کنونی شناسایی و ردیابی شده، آن دو را به عنوان نزدیک‎ترین و مشترک‌ترین نیای ما یا mrca نام دادند که به آدم و حوا نیز شهرت دارند.

به گزارش ژورنال علمی ساینس؛ بررسی‎های اولیه درباره این دو انسان باستانی که به نام "آدم و حوا" نیز شهرت دارند، حاکی از آن بود که طراحی میتوکندریال در حوا، نشانگر آن بود که حوا در حدود 190 هزار تا 200 هزار سال پیش می‎زیسته است. همچنین بررسی کروموزم yدر آدم نیز نشانگر آن بود که او درزمانی مابین حدود 50 هزار تا 115 هزارسال پیش می‎زیسته است.

اخیرا یک گروه پژوهشی به سرپرستی "کارلوس باستامنته" و "دیوید پوزنیاک" از دانشگاه استنفورد، دست به بازنگری و بررسی دیگرباره روی کروموزم y آدم و میتوکوندریال حوا زد که یافته‎های این دانشمندان زمان نسبی زندگی آدم را میان 120 هزار تا 156 هزار سال پیش و زمان حیات حوا را حدفاصل 99 هزار تا 148 هزار سال پیش برآورد کرده‌است.

این گزارش تاکید دارد که مهم‎ترین یافته این دور تازه از بررسی‎ها مرتبط با کشف نسبی دوران زندگی آن‎ها بوده است.

"کارلوس باستامنته"متخصص و استاد ژنتیک در دانشگاه استنفورد درهمین زمینه می‎گوید: «بررسی‎های پیشین نشان ازآن داشت که mrca مرد یا مذکرنسبت به mrca زن یا مونث دردورانی بسیارنزدیک‌تر به ما می‌زیسته اما اکنون روشن شده که اختلاف چندان نبوده وژن‎های آدم و حوا در دوران زمانی بسیار نزدیک‎تری به یکدیگر حیات داشته‌اند. زمانی بسیار نزدیک تر از آنچه که طبق پژوهش‎های پیشین روشن شده بود.»

پژوهشگران همچنین با مقایسه توالی کروموزوم y درمیان 69 مرد از 9 منطقه کاملا مجزا و متمایز جهان، خبر از وقوع 11 هزار موتاسیون یا جهش ژنتیک داده‎اند که طی تاریخ کروموزم y را تحت تاثیر قرار داده‌است. برهمین اساس دانشمندان توانستند یک "شجره کروموزم y "را بازسازی کنند که معرف یک دوره زمانی مشخص به عنوان دوران حیات mrca است.

طبق همین گزارش، مطالعات اخیر درمجموع، هم‌پوشانی بیشتری میان کروموزم آدم و میتوکندریال حوا را شناسایی کرده‌است. این بررسی‎ها همچنین پرده از روابط ناشناخته پیشین برمی‎دارد که میان جمعیت‎های بشری همزمان با گسترش بشر پس از خروج از آفریقا به منطقه اوراسیا رخ داده‌است.

باستامانته می‎گوید: «اکنون می‎توان تاریخ حوادث مشخصی را بسیار واضح و روشن مشخص کرد. ما نوع واحدی را یافتیم که نشان می‎دهد چگونه سه دودمان باستانی درحدود 48 هزار پیش با چند هزار سال کم یا بیش، یکجا گردهم آمده‎اند. این یافته‎ها بسیار دقیق و معتبر است. درخت ژنتیک جدید همچنین تنوع ژنتیکی وسیعی را که اکنون در میان آفریقاییان مدرن، درمقایسه با دیگر جمعیت‎های ساکن در زمین، تایید می‎کند.»

این توالی dna یعنی ژنوم کروموزوم yو میتوکوندریال هردو، به دلیل آن که در افراد به ارث می‌رسد، توسط محققان مورد استفاده قرار گرفت.

کورموزم y تنها از طریق پدر به فرزند پسر و ژنوم میتوکوندریال نیز از طریق مادر به فرزندان منتقل می‌شود. همان موضوعی که تعیین کننده روابط اجدای میان انسان‎هاست زیرا آن‎ها همان تغییرات را در دیگر مواد ژنتیکی در پویایی و تحرکات جمعیت انسانی در طول زمان دنیال نمی‎کنند.

به گفته دانشمندان نه تنها احتمال این که کروموزم آدم و میتوکوندریال حوا دریک دوره زمانی واحد و در یک نسل واحد حیات داشته باشند، بعید است، بلکه باید توجه داشت که آنان تنها مرد و زن زنده در دوره باستان یا تنها انسان‎هایی نیستند که دارای فرزندان و اعقابی در دوران کنونی هستند.

درواقع این دو، به سادگی دارای بخش‎هایی از dna هستند که به دلیل طبیعت تغییر ناپذیرشان آنان را قابل ردیابی کرده است. درحالی که توالی‎های ژنتیک مشابه در دیگران به دلیل طبیعت انتخاب اصلح و یا تصادفات ژنتیک (همانند تغییر در فرکانس تنوع یک ژن در یک جمعیت انسانی) که به دلایلی چون کاربرد روش نمونه‌برداری تصادفی رخ می‎دهد، منقرض شده‌است.
میترااسدنیا