بالاخره روزی

درصف اول نماز جلوتر از همه می ایستم

وهمه اقتدا خواهند کرد ... !

نماز که تمام شود همه به سمت من خواهند آمد ؛

چقدر عزیــــز خواهم شد ...

بعد از چند قدم که حرکت کنند ،

کسی فریاد میزند :

بلند بگو

لا اله الا الله

.....




فرازی از خطبه 83 نهج البلاغه:


و به چه چيز مغرور مى ‏شويد؟

تنها بهره هر كدام شما از زمين به اندازه طول و عرض قامت‏ شما است،در حالى كه‏ گونه ‏ها بر خاك سائيده مى‏ شود.

هم اكنون اى بندگان خدا!تا ريسمانهاى مرگ بر گلوى شما نيفتاده، و روح شما براى بدست آوردن كمالات آزاد است و جسدها راحت،و در وضعى قرار داريد كه مى توانيد با كمك يكديگر مشكلات را حل كنيد و هنوز مهلتى داريد، و جاى تصميم و توبه و بازگشت از گناه باقى مانده (از فرصت استفاده كنيد) پيش از آنكه در شدت تنگناى وحشت و ترس و اضمحلال و نابودى قرار گيريد،و پيش ‏از آنكه مرگى كه در انتظار شما است‏ شما را فرا گيرد و دست قدرت و تواناى عزيز مقتدرشما را اخذ كند (آرى پيش از همه اينها فرصت را غنيمت‏ شماريد).

بماذا تغْترُّون؟
وإنّما حظُّ أحدكُمْ من الاْرْض، ذات الطُّول والْعرْض، قيدُ قدّه مُتعفّراًعلى خدّه!
الاْن عباد الله والْخناقُ مُهْملٌ، والرُّوحُ مُرْسلٌ، في فيْنةالارْشاد، وراحة الاْجْساد، [وباحة الاحْتشاد] ومهل الْبقيّة، وأُنُف الْمشيّة وإنْظار التّوْبة، وانْفساح الْحوْبةقبْل الضّنْكوالْمضيق، والرّوْع والزُّهُوقين، وقبْل قُدُوم الْغائب المُنتظر وإخْذة الْعزيز الْمُقْتدر.