تالار روانشناسی و مشاوره آنلاین ازدواج، خانواده، تحصیلی همیاری
زمان کنونی:  مهمان عزیز خوش‌آمدید. (ورودعضــویت)

تالار همیاری نسبت به محتویات تبلیغات مسئولیتی ندارد.

کانال رسمی همیاری در تلگرام ads مشاوره قبل از ازداج مشاوره قبل از ازدواج




زمانی که «آموزش دینی» ، مانع «تربیت دینی» است ! زمان کنونی: 
کاربران در حال بازدید این موضوع: برای دسترسی به این بخش باید ورود کنید
نویسنده:ترنّم
آخرین ارسال:ترنّم
پاسخ ها 1

زمانی که «آموزش دینی» ، مانع «تربیت دینی» است !

حالت موضوعی | حالت خطی
  1. ارسال:1#
    ترنّم آواتار ها
    زمانی که «آموزش دینی» ، مانع «تربیت دینی» است !
    یکی از اشتباه های مکرری که امروزه از روی غفلت و عادت انجام میشود، ملازمه ای است که میان «منش دینی» – یا به عبارتی «حس مذهبی» - و «دانش دینی» قائل میشوند و می پندارند که شرط قطعی دین دار بودن و دینی شدن، تراکم اطلاعات و اندوخته های حفظی و صوری دانش دینی است. درحالی که اگر آموزش دینی به همراه پرورش حس دینی نباشد، نه تنها به تقویت تمایلات فطری کمکی نمیکند، بلکه خود، مانع و حجاب بزرگی در برابر این تمایل خودانگیخته میشود .

    هنر یک مربی موفق در پرورش حس دینی متربی در این است که شوق کنجکاوی و حس حقیقت جویی او را نسبت به زیبایی های دین و حلاوت دین داری افزایش دهد و از هرگونه آموزش تحمیلی و انتقال مستقیم مطالب و مفاهیم دینی بدون آمادگی قبلی بپرهیزد . او باید فرصتی را فراهم آورد که مخاطب ، دین را نه کسب ، که «کشف» کند. چرا که تربیت دینی فرایندی ارتجالی و اکتشافی است و نه اکتسابی و تحمیلی! و جوهره ی دین نه یک «فراورده ی بیرونی» که یک «فرایند درونی و فطری» است.

    کسانی که چون «یاسپرس»، فیلسوف آلمانی، معتقدند که ماهیت فلسفه عبارت است از جست و جوی حقیقت و نه وصول به آن! به قول شاعر:

    عمر آن است که در شور طلب می گذرد ............. خوش بود منتظران را طلب طلعت دوست

    همین که شور طلب دینی در آدمی پرورش یابد، خود به خود منجر به تاثیر تربیتی در ساختار شناختی و عاطفی او میشود. برای همین است که سقراط عبارتی به این مضمون گفته است :

    آموزش یعنی عشق به دانستن، و هدف تربیت چیزی جز عشق به زیبایی و حقیقت جویی نیست.


    پس بن مایه و زیرساخت تحول آدمی نه«کمال» که «نیاز به کمال» است؛ نه تصرف «مقصد» که تشرف به «راه» است و نه رسیدن به «ایستگاه» که وارد شدن به «راه» است.

    امروزه نیز در نظریه های روانشناسی – به ویژه رویکردهایی که با روش فعال و خلاق به مسئله ی تعلیم و تربیت می نگرند – همین قانون را به عنوان زیر بنای آموزش و پرورش فعال در برابر آموزش و پرورش فعل پذیر و سنتی قرار میدهند. این روانشناسان معتقدند در فرایند یاددهی، وظیفه ی مربی خارج کردن ذهن دانش آموز از حالت تعادل به عدم تعادل، از سیری به گرسنگی و از اقناع علمی به کنجکاوی علمی است. در واقع لازمه ی پیشرفت و ارتقای مراحل تحول روانی، خارج شدن از سازش یافتگی های قبلی و تعادل های پیشین برای ورود به سازگاری ها و تعادل های جدید است. پس تا تعادلهای قبلی به هم نخورد، ارگانیسم برای جبران عدم تعادل به سوی تعادل بالاتر تحریک نمیشود و تعادل متعالی تر و پایدارتر حاصل نمیگردد . از آنجا که تربیت دینی، خود واجد مراحل معینی در چرخه ی تحول روانی است، برای پیمودن مراحل بالاتر باید مراحل قبلی به پختگی برسد. در تربیت دینی لازمه ی عبور از مرجله ی الف به مرحله ی ب آن است که اصل تعادل جویی موجبات خروج از مرحله ی قبلی برای ورود به مرحله ی بعدی را فراهم آورد.

    بدین ترتیب اصل تعادل جویی متزاید که «ژان پیاژه»، روانشناس و شناخت شناس معاصر، آن را به عنوان کلید تحول روانی بشر تلقی میکند، حاکی از آن است که لازمه ی پیشروی به مراحل بالاترِ رشد، مستلزم تعادل جویی پی در پی است که بر اثر برهم خوردن تعادلهای مراحل قبل حاصل میشود.

    حس دینی اساسا در طبیعت و فطرت کودک به ودیعه نهاده شده است؛ تنها، زمینه یابی و آماده سازی روانی و عاطفی لازم است تا خودِ فرد بدون«تلقین»، «تحمیل» و «تقلیدِ» عاری از عادت و اجبار بیرونی به کشف و شکوفایی آن حس دست یابد.

    در این صورت «دین ورزی» به «دین باوری» می انجامد و دین دهی به دین یابی منجر میشود و در نهایت «دین مداری» در مدار باور درونی به دین داری پایدار تبدیل میشود.

    تربیت فرد باید متکی به رهیافت درونی و مبتنی بر فطرت و برگرفته از استعداد درونی محقق شده باشد؛انگیزه ی کمال جویی از درون بجوشد و وابسته به منابع بیرونی و سازوکارهای پاداش و تنبیه در قالب شرطی سازی، که رفتار را به شکل عادت تقویت و یا ثابت نگه دارد، نباشد.

    در سیره ی انبیا و ائمه(ع) و سخنان و اندرزهای بزرگان دین و عرفان بسیار آمده است که برای تربیت دینی و پرورش نیروی عشق ورزی و معرفت عمیق نسبت به خالق هستی باید به شیوه های غیرکلامی (کونوا دعاة الاناس بغیر السنتکم) و به صورت عملی (کونوا دعاة الناس باعمالکم) و اکتشافی و غیر رسمی (ذکر و یادآوری) متوسل گردید و از طریق عمل به جای گفتار اقدام نمود.


    منبع : اثرات پنهان تربیت آسیب زا - دکتر عبدالعظیم کریمی
    ویرایش توسط ترنّم : 2014_07_27 در ساعت 02:08
    خوش اخلاقی دربین مردم زینت اسلام است .

    (امام صادق علیه السلام)
    پاسخ با نقل و قول

  2. زمانی که «آموزش دینی» ، مانع «تربیت دینی» است !  سپاس شده توسط niloofarabi,محسن عزیزی,کوثر حبیبی

کاربران دعوت شده

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •