نقش معلم از دیدگاه مکتب رئالیسم و طبیعت گرایی

رئالیسم


معلم واقع گرا ، همچون هر معلم دیگری ، نیازمند است که پیشینه دانش آموزان خویش و چگونگی ایجاد انگیزه را در آنان بشناسد. وی می تواند فردی جالب و مطلع باشد ؛ اما ضروری است که انتقال دهنده دانش نیز باشد. معلم رئالیست باید بر شماری از شیوه های تدریس از سخنرانی گرفته تا بحث و گفتگو و آزمایش مسلط باشد. وی باید هم در زمینه هنرها و هم علوم لیبرال از تعلیم و تربیتی همگانی برخوردار شده باشد تا بتواند روابط شاخه های مختلف معارف را با یکدیگر و با پرورش قوای عقلانی انسان درک کند.

در این نظریه، معلم راهنمای شاگرد تلقی می‌شود و او نیز مانند شاگرد پیوسته باید بر دانش و بینش خود بیفزاید. معلم باید با بهره‌جویی از یافته‌های روان‌شناسی تربیتی و کودک‌شناسی در کودکان انگیزه ایجاد نماید. اما محور همه مسایل آموزشی معلم نیست، بلکه وی نیز به عنوان عنصری از عناصر آموزش و پرورش، شرایط یاد دادن و یاد گرفتن را تسهیل می‌کند و در این راستا، از یافته‌های علمی جدید در عرصه‌های گوناگون بهره می‌جوید و علاوه بر شخصیت اخلاقی معلم ، مهارت‌ها و دانش‌های وی نیز دارای اهمیت فراوان است.

طبیعت گرایی

معلم در درجه اول کسی است که با طبیعت کاملا هماهنگ باشد. وی در طبیعت دخالت نمی کند بلکه با آن همکاری می کند. معلم ، شاگرد را مجبور به یادگیری نمی کند بلکه یادگیری را از طریق تحریک او به کاویدن و بالیدن از راه تعامل با محیط خویش ، ترغیب می کند.

معلم فردی صبور ، سهل انگار و بی آزار است. معلم در مقام پرورشکار ، موافق روش کشفی است که طی آن محصل ، دانش را خود کشف می کند بی آنکه معلم نیابتا آن را به وی ارزانی دارد. معلم از خود شکیبایی زیادی نشان می دهد و شاگرد را به خود اکتشافی ترغیب می نماید. وی محیط یادگیری را تنظیم می کند و از این راه شخصیت و منش متعلم را شکل می بخشد. این معلم بر فعالیت ، جستجو و یادگیری از راه عمل تاکید می کند.

منبع: مطالعه ی تطبیقی نقش و جایگاه معلم از دیدگاه مکاتب مختلف، علی چیناوی

اختصاصی تالار همیاری