تالار روانشناسی و مشاوره آنلاین ازدواج، خانواده، تحصیلی همیاری
زمان کنونی:  مهمان عزیز خوش‌آمدید. (ورودعضــویت)

تالار همیاری نسبت به محتویات تبلیغات مسئولیتی ندارد.

کانال رسمی همیاری در تلگرام ads مشاوره قبل از ازداج مشاوره قبل از ازدواج




سبک زندگی (منشور زندگی در منظر امام رضا علیه السلام) زمان کنونی: 
کاربران در حال بازدید این موضوع: برای دسترسی به این بخش باید ورود کنید
نویسنده:مهدوی
آخرین ارسال:مهدوی
پاسخ ها 24

صفحه‌ها (3): صفحه 3 از 3 نخستنخست 123

سبک زندگی (منشور زندگی در منظر امام رضا علیه السلام)

حالت موضوعی | حالت خطی
  1. ارسال:21#
    رعایت حقوق مردم
    در سیرۀ معصومان (ع) نمونه های فراوانی از رعایت حقوق مردم را خوانده یا شنیده ایم. شیوۀ امام رضا (ع) در این خصوص چگونه بوده است؟

    رعایت حقوق مردم و توجه به حق رنج کشیدگان، اصل قطعی و خدشه ناپذیر در زندگی اجتماعی امام بود. توجه به دادنِ دسترنج زحمتکش و تعیین مزد پیش از پایان کار، یکی از نمونه های دغدغه مندی امام است. به این ماجرا بنگرید که سلیمان جعفری آن را روایت می کند:
    برای برخی کارها خدمت امام بودم. چون کارم انجام شد، خواستم مرخص شوم. امام فرمودند: «امشب نزد ما بمان.» همراه امام به خانۀ او رفتم. هنگام غروب بود. غلامان حضرت مشغول بنّایی بودند. امام در میان آن ها غریبه ای دیدند. پرسید: «این کیست؟» عرض کردند: «به ما کمک می کند و به او چیزی خواهیم داد.» فرمودند: «مزدش را تعیین کرده اید؟» گفتند: «نه. هرچه بدهیم می پذیرد.» امام برآشفتند و خشمگین شدند. به حضرت عرض کردم: «فدایتان شوم. خود را ناراحت نکنید....» ایشان فرمودند: «بارها به این ها گفته ام که هیچ کس را برای کاری نیاورید؛ مگر آنکه قبلاً مزدش را تعیین کنید و قرارداد ببندید. کسی که بدون قرارداد و تعیین مزد کاری انجام دهد، اگر سه برابر مزدش را بدهی، باز گمان می کند مزدش را کم داده ای؛ ولی اگر قرارداد ببندی و به مقدار معیّن شده بپردازی، از تو خشنود خواهد بود که طبق قرار عمل کرده ای و در این صورت اگر بیش از مقدار تعیین شده چیزی به او بدهی، هرچند کم و ناچیز باشد، می فهمد که بیشتر پرداخته ای و سپاسگزار خواهد بود.»[1]

    شوخی و شادابی
    در سیرۀ رضوی مزاح چه جایگاهی دارد و مرز شوخی با دیگران کجاست و مزاح در نشست و برخاست ها چگونه است؟

    سیرت نیکو و اخلاقِ خوش، آدمی را نزد خداوند محبوب می کند و اگر این حسن خلق، شادی دیگران را در پی داشته باشد، مسرت پیامبر و خدا را به دنبال خواهد داشت؛ چرا که رسول خدا (ص) می فرمایند: مَن سَرَّ مُؤمِنًا فَقَد سَرَّنِی و مَن سَرَّنِی فَقَد سَرَّ اللهَ؛[2] (هرکس مؤمنی را مسرور کند، همانا مرا شاد کرده و هرکس مرا شادمان کند، خداوند را خوش حال کرده است.)
    شوخ طبعی از گونه های شیرین شادمانی است که آن را از ویژگی های دین داران دانسته اند.[3] وقتی از اخلاق رسول گرامی اسلام (ص) یادی می شود، گشاده رویی و نرم خویی و خوش خلقی را از اوصاف ایشان برمی شمارند. حضرت با دوستان خود، به قصد آنکه شادمانشان سازند، شوخی می کردند و بر آن بودند تا سرور و شادابی را زنده نگه دارند تا آنان بر خستگی ها و فشارهای زندگی فائق آیند.
    معمربن خلاد می گوید: به ابوالحسن الرضا (ع) گفتم: «جانم به قربانت. انسان در اجتماعی می نشیند، بعد سخنی به میان می آید که مزاح می کنند و می خندند.» امام فرمودند: «مانعی نداد، اگر چیزی نباشد.» من تصور کردم که منظور آن حضرت، فحش و ناسزا بود. بعد از این سخن، ابوالحسن الرضا (ع) گفتند: «یک نفر اعرابی از صحرا می آمد و برای رسول خدا (ص) هدیه آورد و هنوز از جایش برنخاسته بود که می گفت: ای رسول خدا، پول هدیه را لطفاً بپردازید. رسول خدا (ص) از سخن او می خندید. بعدها هرگاه که رسول خدا (ص) غمناک بودند، می فرمودند: آن مرد اعرابی چه شد؟ کاش می آمد و ما را می خنداند.»[4]
    اعتدال در شوخ طبعی ارزش است. این روایت را به یاد داشته باشیم که «امام را هرگز با خندۀ شدید ندیدم؛ بلکه آن جناب فقط متبسم بودند.»[5]
    البته همان گونه که در این روایت نیز بیان شده بود، رعایت مرز مزاح بر همگان لازم است و بدیهی است شوخی باید از دروغ، زشتی، فحش و ناسزا دور باشد و ضمن پرهیز از افراط در شوخی، حریم شرعی نیز حفظ شود.


    [1] کافی، ج5، ص288
    [2] کافی، ج2، ص188
    [3] تحف العقول، ص49
    [4] کافی، ج2، ص663
    [5] عیون اخبار الرضا، ج2، ص184
    پاسخ با نقل و قول

  2. سبک زندگی (منشور زندگی در منظر امام رضا علیه السلام)  سپاس شده توسط niloofarabi,محسن عزیزی,روشن,طاهره خشکله

  3. ارسال:22#
    عیادت بیمار
    به چه دلیل در سخنان معصومان (ع) بر عیادت بیمار توصیه می شود؟

    تکریم بیمار و عیادت از او یکی از سفارش های مهم اسلام بوده و یکی از حقوق مؤمنان شمرده شده است.[1] از حضرت ابوالحسن علی بن موسی الرضا (ع) منقول است که آن حضرت فرمودند: «هر یک از شما که بیمار شوید، برادران مؤمن خود را اعلام کنید تا شما را عیادت کنند که هر مؤمنی را اقلاً یک دعای مستجاب هست. شاید که آن نصیب شما شود.»[2]


    ارتباط با والدین
    آموخته ایم که رفتار نیکو در اولویت نخست آداب معاشرت جای دارد. چند نکته دربارۀ رفتار و نوع برخورد با آنان بیان کنید؟

    نیکی به والدین مهمترین تکلیف الهی تلقی می شود. به گونه ای که بعد از توحید از آن یاد می کنند. همچنان که مسئلۀ عقوق، بعد از شرک ورزیدن به خدا، بزرگترین گناه کبیره است.[3]
    نوع ارتباط با والدین در فرهنگ رضوی این گونه است:
    1. امام رضا (ع) بر رفتار پسندیده با پدر و مادر توصیه فرموده و این نکات را بیان می کنند: نیکی به پدر و مادر، اگر چه مشرک باشند، واجب است؛ ولی محدودۀ اطاعت از پدر و مادر تا جایی است که اطاعت آن ها معصیت خدا نباشد.[4]
    معمر بن خلاد به امام رضا (ع) عرض کرد: «اگر پدر و مادرم مذهب حق را نشناسند، دعایشان کنم؟» امام فرمودند: «برای آن ها دعا کن و از جانب آن ها صدقه بده و اگر زنده باشند و مذهب حق را نشناسند، با آن ها مدارا کن؛ زیرا رسول خدا (ص) فرمودند: خدا مرا رحمت فرستاده نه به بی مهری و نافرمانی.»[5]
    2. خداوند به سه چیز همراه با سه چیز دیگر امر کرده است. از جمله أَمَرَ بِالشُّکرِ لَهُ و لَلوالِدَینِ، فَمَن لَم یَشکُر والِدَتِهِ لَم یَشکُرِ الله؛[6] (امر کرده است که از او تشکر کنند و سپاسگزار او باشند. همراه با شکر و سپاس از والدین. پس هر که از والدین خود تشکر نکرد و آن ها را سپاس نگفت، شکر خدا را به جا نیاورده و او را سپاس نگفته است... .)
    3. امام (ع) دربارۀ عقوق والدین هشدارمی دهند: «خداوند متعال عقوق والدین را حرام کرده و این به سبب خروج از اطاعت خداوند و تعظیم والدین و دوری از کفران نعمت و ابطال شکر و سپاسگزاری است. اگر عقوق والدین حرام نشده بود، قطع نسل پیش می آمد و احترام پدر و مادر از بین می رفت و کسی حقوق آن ها را نمی شناخت. در نتیجه قطع رحم می شد و پدر و مادر، اولاد خود را ترک می کردند و فرزندان هم از نیکی به آن ها خودداری می ورزیدند.»[7]


    انتخاب همسر
    از امام (ع) یک معیار برای انتخاب همسر بیان کنید؟

    دقت در انتخاب همسر، ضرورت است و مسامحه و بی توجهی پشیمانی در پی خواهد داشت. وقتی از ویژگی ها و معیارهای گزینش همسر یاد می شود. در کنار دین داری، حُسن خلق معیاری مهم تلقی می شود. نیک سیرتی و اخلاق خوش و برخورداری از فضائل اخلاقی، اساس و شیرازۀ استحکام زندگی زناشویی است و بی شک «سوءاخلاق» بی احترامی و نامهربانی هایی در پی دارد و فروغ محبت را خاموش خواهد ساخت.
    حسین بن بشار واسطی دربارۀ نامه ای که برای امام رضا (ع) نوشت، چنین می گوید: خدمت امام رضا (ع) نامه ای نوشتم که یکی از بستگانم از دخترم خواستگاری کرده است؛ ولی مرد بداخلاقی است. امام در پاسخ چنین مرقوم کردند: لا تُزَوِّجهُ إِن کانَ سَیِّئَ الخُلُقِ؛[8] (اگر بداخلاق است، دخترت را به ازدواج او درنیاور.)


    [1] روضة الواعظین، ج2، ص292
    [2] لوامع صاحبقرانی، ج2، ص152
    [3] انعام، 151
    [4] عیون اخبار الرضا (ع)، ج2، ص124
    [5] کافی، ج2، ص159
    [6] بحارالأنوار، ج71، ص68
    [7] بحارالأنوار، ج71، ص75
    [8] کافی، ج5، ص563
    ویرایش توسط مهدوی : 2015_08_02 در ساعت 13:46
    پاسخ با نقل و قول

  4. سبک زندگی (منشور زندگی در منظر امام رضا علیه السلام)  سپاس شده توسط niloofarabi,محسن عزیزی,روشن,طاهره خشکله

  5. ارسال:23#
    رفتار با همسر
    امام رضا (ع) دربارۀ رفتار با همسر چه می فرمایند؟

    رابطۀ عاطفی و وابستگی زن و شوهر به یکدیگر، امتیاز و لطف الهی برای زیبایی و طراوت زندگی است. با درنگ در روایت امام رضا (ع) از حادثه ای تاریخی، به اهمیت این رابطه می توان پی برد. ایشان فرمودند: حضرت رسول (ص) به بنت جحش فرمودند: «دایی تو، حمزه، کشته شد.» وی کلمۀ استرجاع بر زبان جاری کرد و گفت: «او را در راه خدا حساب می کنم.» بار دیگر فرمودند: «برادرت کشته شد.» باز استرجاع گفت و اظهارکرد: «او را به حساب خداوند می گذارم.» مرتبۀ سوم فرمودند: «شوهرت کشته شد.» در این هنگام بنت جحش دست خود را روی سرش گذاشت و گریه کرد. پیغمبر اکرم (ص) فرمودند: «هیچ کس در نزد زن به اندازۀ شوهر اهمیت ندارد.»[1]
    از حضرت رضا (ع) سخنان چندی برای نوع رابطۀ زن و مرد بیان شده است. دو نکتۀ زیر از جملۀ آنهاست:
    1. هیچ فایده ای به کسی نمی رسد بهتر از اینکه برای او بانویی باشد که نگاه کردن به او موجب سرور و شادمانی همسر بوده و در غیاب شوهر امانت دار و حافظ حریم خویش و خانواده و اموال شوهر باشد.[2]
    2.امام بر آراستگی برای همسر تأکید می کردند و می فرمودند: «آراستگی بر عفت زنان می افزاید.»[3]


    با خاندان و خانواده
    سیرۀ امام رضا (ع) را در خصوص نحوۀ معاشرت با خویشاوندان و رفتار با اهل خانواده بیان فرمایید.

    ارتباط صمیمانه با خاندان و خویشاوندان از راه های مهم رشد و تقرب به خداوند است.[4] آن گونه که امام رضا (ع) می فرمایند: «خداوند به تقوای الهی و صلۀ رحم فرمان داد. پس هرکس صلۀ رحم نکن، تقوای الهی را رعایت نکرده است.»[5] امام ضمن حفظ آراستگی خود در خانه، بر آراسته بودن مرد در خانه تأکید می کردند[6] و به آنان که امکانات دارند، لازم می شمرند تا خانوادۀ خود را در رفاه و آسایش قرار دهند.[7] می فرمودند: «شایسته است که مرد بر خانواده اش از نظر مالی توجه بیشتر کند تا آرزوی مرگ او را نکنند.»[8]
    امام تأکید کردند: اهل و عیال انسان، اسیر نعمت اند. شایسته آن است که چون نعمت خدا بر کسی وافر شود، بر اسیران خانواده اش وسعت دهد و بر رفاه آنان بیفزاید.»[9]
    ایشان بر خوش اخلاقی و نیک رفتاری با خانواده توصیه می فرمودند: «در قیامت کسی به من نزدیک تر است که در دنیا خوش اخلاق تر و به خانوادۀ خود نیکوکارتر باشد»[10]


    رفتار با فرزند
    امام رضا (ع) در خصوص فرزندان چه گفتاری دارند؟

    فرزند دوستی امام رضا (ع) نکتۀ زیبایی است که در بیان یکی از یاران حضرت آمده است.[11] با درنگ در این روایت، از حضرت چند نکته تقدیم می شود:
    1. عقیقه برای پسر و دختر، نام گذاری، تراشیدن موهای سر نوزاد در روز هفتم و معادل وزن موها، طلا یا نقره صدقه دادن و ختنۀ پسر بچه ها واجب است.[12]
    2. افرادی که توانایی لازم را دارند، باید بر زن و فرزند خود توسعه و گشایش دهند.[13]
    3. فرزندت را نزن و برای ادب کردنش از او قهر کن؛ ولی مواظب باش قهرت طول نکشد و هرچه زودتر آشتی کنی[14]
    4..امام رضا (ع) از رسول خدا (ص) روایت می کند که ایشان می فرمودند: «پنج چیز را تا آخر عمر رها نخواهم کرد ... و پنجم سلام کردن بر کودکان، تا بعد از من سنت (رسم) باشد»[15]
    5. از امام رضا (ع) دربارۀ شخصی پرسیدند که پسر نوجوانش را به نماز خواندن وادار می کند و این فرزند گاهی نماز را ترک می کند. امام فرمودند: «این پسر چند سال دارد؟» گفتند: «آقا، هشت ساله است.» حضرت رضا (ع) با تعجب فرمودند: «سبحان الله! هشت ساله است و نمازش را ترک می کند؟!» گفتند: «بچه است، گاهی خسته می شود و ناراحت می شود.» امام فرمودند: «هر طوری که راحت است، نمازش را بخواند.»[16]
    6. امام در نام گذاری مناسب فرزند تأکید می کردند. به طور مثال، حضرت می فرمودند: البیت الذی فیه اسم محمّد یصبح أهله بخیر و یمسون بخیر؛[17] (خانه ای که در آن نام محمد باشد، صبح و شب با خیر سپری می شود.)


    [1] کافی، ج5، ص506
    [2] وسائل الشیعه، ج20، ص40
    [3] کافی، ج5، ص567
    [4] خصال، ص156
    [5] کافی، ج2، ص151
    [6] بحارالأنوار، ج73، ص100
    [7] وسائل الشیعه، ج15، ص249
    [8] همان
    [9] کافی، ج4، ص12
    [10] وسائل الشیعه، ج12، ص114
    [11] إثبات الوصیه، ص217
    [12] عیون أخبار الرضا (ع)، ج2، ص123
    [13] صحیفة الرضا، ص403
    [14] بحارالأنوار، ج23، ص114
    [15] علل الشرایع، ص54
    [16] وسائل الشیعه، ج4، ص20
    [17] بحارالأنوار، ج101، ص131
    ویرایش توسط مهدوی : 2015_10_08 در ساعت 12:22
    پاسخ با نقل و قول

  6. سبک زندگی (منشور زندگی در منظر امام رضا علیه السلام)  سپاس شده توسط niloofarabi,محسن عزیزی,روشن

  7. ارسال:24#
    با مدیران
    مهم ترین وظیفه ای که هر مدیر و مقام دولتی بر عهده دارد، چیست؟

    مدیران جامعه برای دنیاگرایی و جمع آوری ثروت و اعتبار، عهده دار مسئولیت نشده اند. هنر مردان خدا در این مسند، خدمت و دست گیری و همچنین رفع ظلم است.
    حضرت رضا (ع) می فرمودند: «در صحف ابراهیم بود که ای پادشاه مغرور! من تو را برنینگیختم تا کاخ بسازی و دنیا را فراهم کنی؛ بلکه تو را برانگیختم تا دعای مظلوم را از من بازگردانی؛ چه، من آن را اگرچه از کافر باشد، رد نمیکنم»[1]
    حسن بن حسین انباری از حضرت رضا (ع) نقل می کند: دربارۀ استخدام در کار سلطان، به حضرت رضا (ع) چهارده سال نامه می نوشتم. در آخرین نامه ای که نوشتم، توضیح دادم که من می ترسم از این گرهی که از محبت شما به گردن دارم و سلطان بگوید تو رافضی هستی؛ به دلیل اینکه خدمت سلطان و کار دولت را قبول نمی کنی.
    حضرت رضا (ع) در جوابم نوشتند: «نامه ات رسید و متوجه شدم که بر جان خود می ترسی. اگر می دانی که وقتی متصدی کاری شدی، آن طور که پیغمبر اکرم (ص) فرموده اند، رفتار می کنی و همکاران و نویسندگانت نیز هم عقیده با تو هستند، اگر پولی به دست آوردی، برابری با مؤمنان فقیر و تنگ دست می کنی، به طوری که یکی از آن ها شبیه ایشان می شود. این کار را بکن؛ وگرنه نباید بکنی.»[2]



    منشور زندگی جمعی
    در زندگی جمعی چه توصیۀ مشخصی از امام رضا (ع) به ما رسیده است تا بدان عمل کنیم؟

    یکی از یادگارهای زیبا و مهمی که از امام (ع) به پیروان خویش رسیده است، پیامی که عبدالعظیم حسنی آن را روایت کرده است. روزی حضرت رضا (ع) چند نکتۀ مهم به او آموختند و به او یادآور شدند تا آن را به شیعیان و یاران ابلاغ کند. این پیام که می توان آن را منشور زندگی جمعی نامید، بدین شرح است:
    یا عَبدَ العَظیم، أَبلِغ عَنّی أَولِیائِیَ السَّلامَ وَ قُل لَهُم أَن لا تَجعَلوا لِلشَّیطَانِ عَلَی أَنفُسِهِم سَبیلاً وَ مُرهُم بِالصِّدقِ فِی الحَدِیثِ وَ أَدَاءِ الأَمَانَة وَ مُرهُم بِالسَّکُوتِ وَ تَرکِ الجِدَالِ فِیمَا لَا یَعنِیهِم و إِقبَالِ بَعضِهِم عَلَی بَعضٍ وَ المُزَاوَرَة فَأِنَّ ذَلِکَ قُربَة إَلَیَّ وَ لَا یَشغَلُوا أَنفُسَهُم بِتَمزِیقِ بَعضِهِم بَعضاً فَإِنِّی الَیتُ عَلَی نَفسِی أَنَّهُ مَن فَعَلَ ذَلِکَ وَ أَسخَطَ وَلِیّاً مَن أَولِیَائِی دَعوَتُ الله لِیُعَذِّبَهُ فِی الدَّنیَا أَشَدَّ العَذَابِ وَ کَانَ فِی الاخِرَة مِنَ الخَاسِرِینَ وَ عَرِّفهُم أَنَّ الله قَد غَفَرَ لِمُحسِنِهِم وَ تَجَاوَزَ عَن مُسِیئِهِم إلَّا مَن أَشرَکَ بِی أَو آذَی وَلِیّاً مِن أَولِیَائِی أَو أَضمَرَ لَهُ سُوءاً فَأِنَّ الله لَا یَغفِرُ لَهُ حَتّی یَرجِعَ عَنهُ فَإِن رَجَعَع عَنهُ وَ إِلَّا نُزِعَ رُوحُ الایمَانِ عَن قَلبِهِ وَ خَرَجَ عَن وَلَایَتِی و لَم یَکُن نُصیبٌ فِی وَلَایَتِنَا وَ أَعُوذَ بِالله مِن ذَلِکَ.[3]
    (عبدالعظیم، سلام مرا به دوستانم برسان و به آن ها بگو: شیطان را به دل های خویش راه ندهند. در گفتار خویش راستگو باشند و امانت را اد کنند. خاموشی را پیشۀ خود سازند. از جدال و نزاع بیهوده ای که سودی برایشان ندارد، دوری کنند. به همدیگر روی آورند و به دیدار و ملاقات هم بروند؛ زیرا این کار موجب نزدیکی به من است.
    خود را به دشمنی و بدگویی با یکدیگر مشغول نسازند؛ زیرا با خود عهد کرده ام که اگر کسی چنین کاری انجام دهد و دوستی از دوستانم را ناراحت کند و به خشم آورَد، خداوند را بخوانم تا او را در دنیا با شدیدترین عذاب ها مجازات کند و در آن سرا نیز از زیانکاران خواهد بود.
    به ایشان بگو: همانا پروردگار نیکوکارانش را آمرزیده و از خطای گنهکارانش درگذشته است؛ مگر کسی که به خدا شرک بورزد یا دوستی از دوستانش را بیازارد یا کینۀ آن ها را به دل بگیرد. به درستی که خداوند او را نخواهد بخشید تا آنکه از کردار ناشایست خویش دست بکشد. هرگاه از این اعمال نادرست دوری گزیند، آمرزش خدا را شامل خود گردانده است؛ وگرنه روح ایمان از قلبش بیرون رفته و از «ولایت» ما خارج شده است و بهره ای از ولایت ما نخواهد برد. پناه بر خدا از این.)


    » پایان «


    [1] تاریخ یعقوبی، ج2، ص472
    [2] کافی، ج3، ص111
    [3] الاختصاص، ص247؛ بحارالأنوار، ج71، ص230
    ویرایش توسط مهدوی : 2015_12_09 در ساعت 08:27
    پاسخ با نقل و قول

  8. سبک زندگی (منشور زندگی در منظر امام رضا علیه السلام)  سپاس شده توسط روشن

صفحه‌ها (3): صفحه 3 از 3 نخستنخست 123

کاربران دعوت شده

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •