اطفال دوست دارند بدن یکدیگر را بازرسی کنند و علاقه دارند که دست به اکتشافات یکدیگر بزنند. این عطش برای دانستن به آسانی فرو نمی نشیند . تفاوت جسمانی بین دو جنس مذکر و مونث ، کودکان را از پیشرفت باز می دارد و آنان را تحریک می کند تا بارها و بارها برای خودشان ثابت کنند که دستگاه جنسی شان عیب و ایرادی ندارد.
کودکان حتی هنگامی که والدین واقعیت ها را برایشان توضیح داده اند و احساسات رابرای آنها قابل فهم ساخته اند، باز ممکن است مکتشف و محرک یکدیگر باشند. آنها بازی هایی از قبیل: دکتر بازی یا نامزدبازی اختراع می کنند که به بازرسی و اکتشاف آنها صورت قانونی می دهد. آنها همچنین ممکن است مذاکره کنند و بازی هایی ترتیب دهند که مستلزم دزدانه نگاه کردن است. آنهایی که با شهامت ترند شاید آزمایش های پیشرفته تری هم انجام دهند.
حتی والدینی که با دید روشنفکرانه به مسائل جنسی نگاه می کنند شاید به سختی بتوانند هنگتم برخورد با این قبیل صحنه ها احساساتی نشوند و رفتاری منطقی و عقلانی از خودشان بروز دهند. این نوع والدین ممکن است از تنبیه یا شرمسار کردن کودک خوداری کنند لما مطمئن نیستند که چگونه محدودیتی مثبت برای این کارها ایجاد کنند. در روزگار ما ، برخی والدین به خاطر ترس از زیان رساندن به آینده جنسی فرزندشان نمی دانند که آیا باید در چنین مسائلی دخالت کنند یا خیر.

بازی مخفیانه جنسی چه ایرادی دارد؟

بازی مخفیانه جنسی باعث می شود که کودک احساس گناه کند و در عین حال نیازهای او را برآورده نمی سازد. وقتی دختر دو یا سه ساله ای با تعجب مشاهده می کند که پسری خردسال چگونه ادرار می کند، از لحاظ آناتومی بدن انسان آن را مساوی نمی یابد. در پرورشگاه که کودکان از توالت های عمومی و مشترک استفاده می کنند ، حس کنجکاوی کودک با مشاهده مستقیم ارضا می شود. با این حال این طور فرض می شود که کودک در کلاس اول دبستان به اندازه کافی از این مسائل با خبر است. کودک اگر هنوز نیاز به بازرسی و کاوش جنسی داشته باشد، دیگر نمی توان این نیاز او را به کنجکاوی مطلقش نسبت به تفاوت های جنسیی ربط داد. شدت نیاز کودک و تداوم اعمال او در این زمینه بخوص نشانگر این است که کودک دلواپس است و نیازمند یاری دیگران، نه نیازمند کسب اجازه از دیگران برای ادامه زیاده روی ها و رها گشتن ها. همچنین نیازهای واقعی کودک هرگز با نگاه و لمس کردن برآوردهه نمی شودف همانطور که نیازهای یک آدم الکلی با نوشیدن برآورده نمی شود. کودکان کاوشگر محتاج این هستند که برای این رفتارشان محدودیت هایی قائل شویم ، محدودیت هایی که با مهربانی و رعایت عدالت برقرار و اجرا شوند.

وقتی والدین پسر و دخترشان را عریان می بینند، نباید از آنها سوال کنند:

دارید چکار می کنید؟ (شاید خجالت آور باشد که کودک در پاسخ تمام واقعیت ماجرا را شرح دهد.)
کودکان را نباید سرزنش کرد. از طرفی دیگر نباید پوزشی بی زحمت یا بهانه ای غلط برای آنها فراهم کرد، مثلا بهانه ای از این قبیل:
فکر نمی کنید هوا برای قدم زدن با بدن لخت خیلی سرد باشد؟!

به آن دو کودک باید گفت که لباس هایشان را بپوشند و یا با چیز دیگری بازی کنند. وقتی پدر و مادر با آنها تنها ماندند، آن وقت آن حادثه را باید رک و پوست کنده مورد بحث قرار دهند. بدون موعظه و تهدید ،باید به طور آشکار به کودک گفت:
شما داشتید لبلس های همدیگر را در می آوردید. این کار قدغن است ، بچه های کوچلو این کار را می کنند چون نمی دانند که چرا اندام های جنسی دخترها و پسرها فرق دارد. اگر تو هم همین فکر را می کنی و نمی دانی چرا این طور است ، از ما سوال کن تا کمکت کنیم بفهمی چرا اینطور است. اما نباید لباس های همدیگر را در بیاورید.


رفتار ملایم ما این امکان را می دهد که بدون آسیب رساندن به علاقه کودک به مسائل جنسی و عشق ، تجربیات جنسی او را محدود کنیم.


Between parent and child: new solution to old problems ,Ginott,Haim G