ملاک منع کودکان و نوجوانان از رفتارهای نابهنجار چیست و از چه زمانی باید آنان را منع کرد؟

ملاک ما برای منع کودکان و نوجوانان از رفتارهای نابهنجار، باید شرع مقدس باشد و ملاک دین، واجب و حرام است. برخورد سلیقه‏ای والدین در این مسأله، پسندیده نیست. برخی والدین براساس سلیقه‏ی شخصی خود، کودکان را از اموری منع می‏کنند؛ حال آن که از دیدگاه دین، منعی برای آن‏ها نیست.

بازی کودکان (اگر مزاحمتی برای دیگران ایجاد نکند)؛ سر و صدای آنان (اگر دیگران را نیازارد)؛ تحرک بیش از حدشان (اگر ضرر و خطری را در پی نداشته باشد)؛ قدم زدن با دوستان، حضور در منازل دوستان یا دعوت آنان (اگر همسالان مورد اعتمادند)؛ خرید کفش و لباس مورد علاقه و...، هیچ گونه اشکالی ندارد و نباید کودکان را از این امور منع کرد.

هرگاه کودک مرتکب حرامی شد، باید او را بازداشت. «کودکی» نمی‏تواند دلیل بر بی‏توجهی به گناهان او باشد؛ همان گونه که اگر مقداری هروئین مصرف کند، به دلیل سن پایین او از آن چشم نمی‏پوشید.

اقدام به موقع شما در برابر اعمال خلاف کودک، او را از رفتارهای نابهنجار بعدی مصون خواهد کرد. پرمود بترا (Permuda Betra)، روان‏شناس غربی، سخن هشدار دهنده‏ای دارد:

جلو بسیاری از آتش‏سوزی‏های بزرگ جهان را با یک فنجان آب می‏توان گرفت؛ البته اگر به موقع انجام شود[1] .

متأسفانه برخی خانواده‏ها به سبب عدم اقدام به موقع در برابر گناهان کودک، در دوران نوجوانی‏اش با فرزندی مواجه می‏شوند که رفتار نابهنجار در او نهادینه شده است و اصلاح او، کار بسیار سختی خواهد بود.



[1] ـ حسین سیدی، یک شاخه گل مینا، ص 122.





نسیم مهر؛ حسین دهنوی