اگر درباره ارجاع یک دانش آموز فکر می کنید ، شاید مهمترین کاری که باید انجام دهید ، تماس با والدین اوست. اگر نمی توانید تلفنی به آنها دسترسی پیدا کنید، بکوشید در خانه آنها را ملاقات کنید یا تقاضای دیدار با معلم (یا مددکار اجتماعی مدرسه ،روانشناس، یا دیگر کارکنان حمایتگر) را داشته باشید تا به شما برای تشکیل جلسه، کمک کنند. بسیار مهم است که پیش از ارجاع دانش آموز ، مشکلان او را با والدینش در میان بگذارید. والدین هرگز نباید از اینکه کودک آنها ارجاع داده شده است، شگفت زده شوند؛ آنها باید به خوبی از پیش بدانند که معلمان فرزندشان متوجه مشکلات شده اند. یکی از مهمترین کارها برای جلوگیری از تعارض با والدین ،برقراری و حفظ ارتباز با آنان ، راجع به فرزندشان است.

پیش از ارجاع ، پیشینه مدرسه ای او را به طور کامل بررسی کنید. اطلاعاتی را که می توانید در درک بهتر مشکلات تحصیلی یا رفتاری دانش آموز به شما کمک کنند جستجو کنید.

آیا این دانش آموز تا کنون :

ارزیابی روانشناختی شده است؟

واجد شرایط خدمات ویژه شده است؟

مشمول برنامه ویژه (مانند برنامه کودکان محروم یا برنامه زبان و گفتاردرمانی) شده است؟

در ازمون های میزان شده، نمره بسیار پایین تر از متوسط گرفته است؟

بازداشت شده است؟




آیا پیشینه او :

پیشرفت خوب در بعضی حوزه ها ، پیشرفت ضعیف در بعضی دیگر ؟

مشکل بدنی و پزشکی ؟

که دانش آموز دارو درمانی می شود؟

را نشان می دهد؟




با سایر معلمان دانش آموز و کارکنان حمایتگر حرفه ای درباره نگرانی خود، صحبت کنید.

آیا سایر معلمان :

نیز با این دانش آموز مشکل داشته اند؟

راه هایی برای کنار آمئن موفقیت آمیز با این دانش آموز پیدا کرده اند؟




تحلیل اطلاعاتی که با این روش ها به دست می ایند، ممکن است به شما کمک کند تا دانش آموز را با موفقیت آموزش داده و اداره کنید. این اقدام برای توجیه والدین در مورد اینکه چرا معتقدید فرزند آنها ممکن است به آموزش ویژه نیاز داشته باشد، کمک می کند.

پیش از ارجاع از شما انتظار می رود که رهنمودهایی را که در کلاس خود برای برآوردن نیازهای آموزشی دانش آموز به کار برده اید ، با سند و دلیل ثابت کنید. ارائه سند و مدرک بدون توجه به این که بعدا معلوم خواهد شد دانش آموز وضعیت ناتوان کننده داشته است، از جهات زیر سودمند خواهد بود :



1 – شما مدرکی خواهید داشت که برای کمیته متخصصین که دانش آموز را ارزیابی خواهند کرد سوودمند خواهد بود و یا آنان ، آن مدرک را درخواست خواهند کرد.



2- بهتر خواهید توانست به والدین دانش اموز در درک این مطلب کمک کنید که روش های مورد استفاده برای سایر دانش آموزان کلاس برای فرزند آنها مناسب نخواهند بود.



3 – پیشینه هایی از روش های موفقیت آمیز یا ناموفق کار با دانش آموزان را خواهید داشت که برای شما و هر معلم دیگری که در آینده با این دانش آموز کار کند، سودمند خواهد بود.


ارائه سند و مدرک از انچه انجام داده اید ، ممکن است به نظر برسد که مستلزم کار دفتری زیادی است، اما نگهداری دقیق پیشینه ، نتیجه خواهد داشت، اگر دانش آموز موجب نگرانی شما می شود، در آن صورت کتر عاقلانهای است که نگرانی خود را با نگه داشتن پیشینه های نوشته شده ، ضبط کنید. یادداشت های شما باید شامل مطالبی از قبیل موارد زیر باشد:



دقیقا نگران چه هستید؟

چرا درباره ی آن نگرانید؟

تاریخ، مکان وزمان هایی که آن مسئله را مشاهده کرده اید.

دقیقا برای حل آن مسئله ، چه کاری کرده اید؟


چه کسی (اگر وجود دارد)، برای طراحی نقشه ها یا راهبردهایی که به کار برده اید ، شما را یاری کره است؟

شواهدی که نشان می دهد راهبردها موفق یا ناموفق بوده اند.




خلاصه پیش از آنکه کار ارجاع را انجام دهید ، اطمینان پیدا کنید که کارهای زیر را انجام داده اید:

1 – دست کم یک جلسه تشکیل داده اید تا نگرانی های خود را با والدین دانش آموز در میان بگذارید( یا کوشش های دامنه دار و مستندی را برای ارتباط با والدین انجام داده اید).

2 – تمام پیشینه های در دسترس مدرسه را بررسی کرده اید و با دیگر متخصصان درگیر با کودک مصاحبه کرده اید.

3 – رهنمودهای مدیریتی تحصیلی و رفتاری مستند را امتحان کرده اید.


به خاطر داشته باشید که تنها زمانی می توان دانش آموز را ارجاع داد که دلایل قابل قبولی برای نارسایی در او وجود داشته باشد و دانش آموز نتواند بدون آموزش ویژه ، به طور شایسته خدمات لازم را دریافت نماید. ارجاع برای آموزش ویژه فرآیندی وقت گیر ، پرهزینه و پر استرس بوجود می آورد که بالقوه به دانش آموز آسیب می رساند و دارای پیامدهای حقوقی زیادی است.