آیا تک فرزندی خوب است؟ فاصله‌ی سنی دو فرزند چقدر باید باشد و مناسب‌ترین سن برای باردار شدن چه زمانی است؟

ابتدا این باور نادرست باید از بین برود که تک فرزندی ساده‌تر و راحت‌تر از چند فرزندی است. تک فرزندی امتیازاتی دارد؛ اما دارای اشکالاتی نیز هست.
امتیازات: 1. هزینه‌ی کمتر برای خانواده؛ 2. کنترل راحت‌تر تک فرزند؛ 3. صمیمیت عمیق والدین با تک فرزند؛ 4. آرامش خانه (فرزند دیگری نیست تا با ناسازگاری آنان، آرامش خانه از بین برود)؛ 5. احساس امنیت و اعتماد به نفس بیشتر تک فرزند به جهت رسیدگی بیشتر به او.
اشکالات: 1. وابستگی شدید والدین به تک فرزند (این وابستگی سبب اضطراب تک فرزند می‌شود و همیشه نگران است که اگر صدمه‌ای به او برسد، والدین دچار لطمه‌ی روحی شدید خواهند شد)؛ 2. حساسیت فراوان والدین درباره‌ی رفتار و گفتار تک فرزند که او را به رفتار و گفتاری نامطلوب می‌کشد و لوس می‌شود. 3. مراقبت بیش از حد والدین که استقلال تک فرزند را به خطر می‌اندازد؛ 4. وابستگی شدید تک فرزند به والدین که مانع دوست‌یابی او و ارتباط با همسالان می‌شود؛ 5. تأثیر منفی بر رشد تک فرزند به جهت نبودن رقابت، بازی، درگیری با برادر یا خواهر؛ 6. تسلیم‌پذیری والدین و عدم مخالفت با تک فرزند که سبب شکنندگی و آسیب‌پذیری در آینده می‌شود و نمی‌تواند ناامیدی‌ها و فشارهای روحی را تحمل کند؛ 7. برخورد بزرگانه با کودک (این کار سبب می‌شود جلو بچگی کردن او (ر.ک: پرسش 64) گرفته شود؛ 8. ارتباط کمتر با همسالان (به جهت نبودن برادر یا خواهری در منزل، از ایجاد ارتباط با همسالان خجالت می‌کشد).

برخی از زوجهای جوان به عللی مایلند یا مجبورند تک فرزند داشته باشند. این علل عبارتند از:

1. ازدواج در سنین بالا که برای فرزند دوم، زمینه‌ی بارداری فراهم نیست یا مادر از سن مطلوب بارداری (بین 18 تا 35 سال) گذشته است؛ 2. جدایی زن و مرد؛ 3. علل جسمی و پزشکی که مانع از بارداری دوباره است؛ 4. علل ژنتیکی که بارداری دوباره مشکلاتی را برای فرزند دوم پدید خواهد آورد.

توصیه می‌کنم در صورت تمایل یا الزام به تک فرزندی، اشکالات هشتگانه‌ی پیش گفته را به کمترین میزان برسانید و اگر به بارداری مجدد تمایل دارید، بهترین فاصله‌ی سنی برای فرزند اول و دوم، 3 الی 4 سال است.

نسیم مهر؛ حسین دهنوی-با اندکی تغییر