نمایش نتایج: از 1 تا 2 از 2

موضوع: رازداری برای بدن خطرناک است

1571
  1. بالا | پست 1
    عضو همراه

    عنوان کاربر
    عضو همراه
    تاریخ عضویت
    January_1970
    شماره عضویت
    4494
    نوشته ها
    1,549
    صلوات
    1306
    دلنوشته
    36
    برای خوب شدن حالمون
    سپاس
    3,770
    3,993
    دریافت
    0
    آپلودها
    0

    رازداری برای بدن خطرناک است

    با اینکه همه ما از رازدار بودن افراد به عنوان یکی از ویژگی های اخلاقی بسیار خوب و مثبت یاد می کنیم، اما باید بدانید این خصوصیت می تواند به قیمت به خطر افتادن سلامت فرد برایش تمام شود. هر چه رازی که در دل نگه می دارد مهم تر و ارزشمندتر باشد، خطرش هم بیشتر است. باور کنید این حرف ها بی پایه نیستند. متخصصان عصب شناسی آمریکا اعلام کرده اند، از نظر بیولوژیکی بسیار بهتر است افراد رازهای خود را برملا سازند یا دست‌کم رازدار دیگران نشوند. دلیل آن نیز این است که در جاهای نادرستی در ذهن ذخیره می شوند. نواره کورتکس (پوسته مغز)، به ویژه در مورد واکنش های احساسی نمی تواند حقیقت را بگوید. این نرمه منطقی به دیگر قسمت های مغز سیگنال می فرستد تا اطلاعات را به اشتراک بگذارد بنابراین، آنها به بخش های مهم مغز همچون بخش یادگیری منتقل می شوند. اگر رازها را در دل خود نگه دارید، به نواره کورتکس اجازه نمی دهید به روش طبیعی رفتار کند و این موجب استرس کورتکس می شود.

    هنگامی که رازی در دل دارید، پوسته مدار چرخشی بخش جلو مغز تصور خواهد کرد رازهایی که نباید فاش شوند، نیروهای مهاجم و منفی هستند. این اختلال مغزی روی مسایلی همچون تصمیم گیری، افکار پیچیده و بیهوده و فریبکاری و حقه بازی تاثیر مستقیم می گذارد. همه اینها در انتها منجر به فشارهای احساسی سنگین و پیچیده در فرد می شوند.

    به عبارت دیگر، اگر کورتکس بخش پیش‌مغزی در جنگ با مغز برای نگهداری راز برنده شود، این فشار باعث می شود تا نواره کورتکس مغز بدن را به ترشح هورمون های استرس مجبور می کند. در نتیجه فرد دایم در حالت اضطراب یا ترس قرار دارد. اگر این واکنش ها پایدار باشند، می تواند تاثیرات منفی ناگواری در پی داشته باشد.

    هنگامی که فرد به طور عمیق به راز دل خود فکر می کند، هورمون های استرس همچون کورتیزول بر حافظه، فشار خون، معده و روده و حتی متابولیسم بدن تاثیرات منفی می گذارند و سلامت بدن او را به خطر می اندازند. این هورمون ها همچنین شامل ضدآدرنالین ها نیز هستند که می توانند بخشی از مغز که وظیفه کنترل واکنش ها و توجهات بدن را به عهده دارد را تخریب کنند.

    هر چه راز بزرگ تر باشد یا افشا نشدن آن برایتان مهم تر باشد، فشارها و تضادهای مغزی بیشتر می شود و نتیجه آن خشم، پرخاشگری و اضطراب زیاد است. این مساله روی خواب فرد تاثیر می گذارد که منجر به تغییر سریع خلق و خوی عصبی می شود و فرد آرامش و کنترل خود را از دست خواهد داد. دکتر آلن تافیگ، عصب شناس و متخصص بیماری های خواب در مرکز پزشکی نیویورک اعتقاد دارد: «این مساله حتی باعث ایجاد مشکل در یادگیری و حافظه فرد نیز می شود. ترشح بیش از حد کورتیزول می تواند باعث بروز بیماری های دیگر همچون افزایش یا کاهش اشتها یا درست کار نکردن سیستم گوارش بدن نیز می شود.»

    افزایش میزان ترشح کورتیزول در بدن منجر به ضعیف شدن سیستم ایمنی بدن، پوکی استخوان، افزایش فشار خون و از دست دادن کلاژن پوست می شود. از بین رفتن کلاژن منجر به ایجاد چروک زیاد و از بین رفتن کشسانی پوست می شود.
    آیا باید از رازداری دست برداریم؟
    صرف نظر از خطرات، رازداری یکی از وجوه خصلت های انسانی است. اما هنگامی که خطرات این رازداری را متوجه شده اید، بهترین و منطقی ترین راه برملا کردن آنها است. البته گاهی ممکن است فاش کردن یک راز دردناک تر از نگه داشتن آن در دل باشد و اثرات منفی دیگری داشته باشد. این دیگر به منطق و تشخیص خود فرد بستگی دارد.

    البته باید این نکته را یادآوری کرد که همه رازها نیز موجب استرس نمی شوند. برخی از حرف هایی که نمی خواهیم بگوییم بسیار معمولی و خوشایند هستند: همچون نگفتن جشنی که می خواهیم برای تولد همسر خود بگیریم. یا کادویی که برای فرد مورد علاقه خود خریده ایم. این رازها به هیچ کس آسیب نمی رسانند و نگفتن آنها سلامت هیچ فردی را به خطر نمی اندازند.

    اما رازهای مهمی که دوستان از شما می خواهند تا آنها را در دل خود نگهدارید می توانند خطرناک باشند. برای برآورد ارزش نگهداری آن باید ابتدا واکنش خود را بررسی کنید. شما هر واکنشی در نتیجه شنیدن این حرف ها از خود نشان بدهید، دیگران کمتر از آن واکنش نشان خواهند داد. بنابراین با خود بررسی کنید اگر رازی ارزش تحمل سنگینی بار آن را ندارد، آن را به فردی بگویید تا خودتان را از فشارهای عصبی و اضطراب دور کنید.


    منبع:برترین ها

  2. 3 کاربر مقابل از anahid عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند .


  3. بالا | پست 2
    مدیر کل همیاری

    عنوان کاربر
    مدیر کل همیاری
    تاریخ عضویت
    October_2010
    شماره عضویت
    5
    نوشته ها
    3,374
    صلوات
    192
    دلنوشته
    6
    اللهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد
    سپاس
    2,637
    8,732
    نوشته های وبلاگ
    38
    دریافت
    146
    آپلودها
    5
    سلام

    قصد ندارم مفصل بحث کنم و به اندک توضیحاتی اکتفا می کنم.

    آنچه از این مقاله اصطلاحا علمی(که البته منبع آن در سایت برترین ها ذکر نشده) نتیجه گیری می شود، این است که:

    1. کسانی که رازهای بیشتری را در خود نگاه می دارند، افرادی هستند که بیشترین خشم، استرس و اضطراب و ناآرامی را متحمل می شوند. همچنین مشکل خواب، یادگیری و حافظه، مشکل در سیستم گوارشی و اشتها هم دارند!

    2. رازداری برای بدن خطرناک است!

    3. رازداری را کنار بگذاریم؛ چون برای بدن خطرناک است!

    اولا، باید گفت که افرادی که ما آنها را به عنوان رازدار خود می شناسیم، اتفاقا آرام ترین، مطمئن ترین، و اعتمادآفرین ترین افراد در زندگی ما هستند.

    دوما، باید بررسی کنیم که آیا رازداری به گونه ای که اینجا بیان شده برای بدن خطرناک است؟

    آنچه در این مطلب بیان شده درباره تاثیرات هیجانات بر کورتکس مغز ایراد شده، و بنابراین درباره خود راز نیست، و بلکه درباره هیجانات ناشی از آن است. پس، کسی که کنترل بر هیجانات خود دارد درگیر چنین مساله ای نمی شود. نیز رازهایی که بار هیجانی ندارند یا بار هیجانی شان کم است، در این مقال نمی گنجند. حال باید بپردازیم به این مساله که آیا توضیحات مطرح شده به لحاظ علمی درست است؟

    مسئولیت بخش مضطربانه و تکانشی، بر عهده بادامه مغز است. اما در همین حین، در قطعات پیش پیشانی و درست در پشت پیشانی، قسمتی از مغز مسئول خاموش کردن غلیان های بادامه مغز است و تدارک پاسخی مناسب تر و صحیح تر را می بیند. این عمل، در واقع کار مدیر هیجانی مغز است و عملکرد این مدیر هیجانی را می توان ارتقا بخشید. نویسنده به گونه ای توضیح داده که گویا انسان ناگزیر است که رازش را فاش کند تا دچار مشکل نشود!!

    سوما، باید گفت مگر معیار همه چیز بدن است؟ روح و روان در زندگی چه نقشی دارند؟

    مثلا شهادت هم برای بدن خطرناک است!، پس با این منطق باید دست از ارزش والایی چون شهادت بکشیم؟

    چهارم اینکه، مگر قرار است رازها را حتما با انسانهای دیگر در میان بگذاریم؟

    مگر ما خدا را همراه خود نداریم؟ نمی شود راز را با خدا در میان گذاشت؟

    باید تاسف خورد برای بشریتی که با این توجیهات، می خواهد اخلاق را نابود کند و فقط لذت را ببیند، و به جای درمان ناهنجاری ها، سعی کند همه چیز را هنجار و عادی جلوه دهد!
    ویرایش توسط admin : 2014_12_05 در ساعت 12:02
    امضای ایشان
    از امام علی علیه السّلام پرسيدند «خير» چيست؟ فرمود:

    خوبى آن نيست كه مال و فرزندت بسيار شود، بلكه خير آن است كه دانش تو فراوان و بردبارى تو بزرگ و گران مقدار باشد و در پرستش پروردگار در ميان مردم سرفراز باشى، پس اگر كار نيكى انجام دهى شكر خدا به جاى آورى، و اگر بد كردى از خدا آمرزش خواهى. در دنيا جز براى دو كس خير نيست: يكى گناهكارى كه با توبه جبران كند، و ديگر نيكوكارى كه در كارهاى نيكو شتاب ورزد.


    نهج البلاغه، حکمت 94

  4. 9 کاربر مقابل از admin عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند .


کاربران دعوت شده

© تمامی حقوق برای همیاری ایران محفوظ بوده و هرگونه کپی برداري از محتوای انجمن پيگرد قانونی دارد